Karma Emchi, rapper met een boodschap

Wie rapmuziek zegt denkt vaak aan de clichés van stoere mannen, dure auto’s en gouden kettingen. De Tibetaanse rapper Karma Emchi beantwoordt gelukkig niet aan dat stereotype beeld. Met de nodige humor vertelt hij in zijn teksten over eenheid, respect voor je ouders en zelfs jaks. In 2011 lanceerde de twintiger uit Zwitserland zijn eerste liedje op YouTube en groeide al snel uit tot een waar fenomeen. Tibetanen – jong en oud- kunnen zijn nummers ‘Shapaley’, ‘Made in Tibet’ en ‘Tsampa’ best smaken. Zijn beats en rhymes bereikten ook Tibet, waar zijn muziek binnen de kortste keren op de zwarte lijst kwam te staan. Geen doorsnee rapper dus, die Karma Emchi.

DSC_0262

In het dagelijkse leven studeert Karma geneeskunde aan de universiteit van Zürich. Voor hem een van de beste manieren om mensen rechtstreeks te kunnen helpen. Het is bovendien zijn droom terug te keren naar Tibet om er als arts aan de slag te gaan. Maar ook een familietradite beïnvloedde zijn studiekeuze, met een Tibetaanse dokter in de negende generatie als moeder. Hoewel geboren in Zwisterland, met Tibetaans-Franse wortels, groeide Karma de eerste zeven jaar van zijn leven op in Tibet. ‘Tot de derde graad liep ik school in Sho, een van de oudste scholen in Lhasa, recht voor het Potala paleis. Die tijd heeft een belangrijke invloed op me gehad. Ook mijn moeder leerde me veel over de Tibetaanse cultuur en waarden.

Door een gemis aan Tibetaanse rap besloot Karma zelf in zijn pen en achter de micro te kruipen. Vooral het directe karakter van de muzieksoort sprak hem aan. ‘Naast het rijmen is de boodschap de basis van een goede rapsong. In het verleden gaf deze muziek een stem aan de onderdrukte Afro-Amerikanen, vandaag gebruik ik ze om de Tibetaanse cultuur te promoten.’ Respect voor je erfgoed en afkomst zijn dan ook uitermate belangrijk voor Karma. Zeker de jongere generaties in ballingschap moeten hieraan herinnerd worden. Maar volgens hem zijn het in eerste instantie de ouders die deze verantwoordelijkheid dragen. ‘In het Westen hebben de jongeren weinig mogelijkheden om onze cultuur te beleven. Velen spreken geen Tibetaans en kennen de gewoontes niet omdat hun ouders er te weinig tijd aan besteden.

Motivatie

We weten niet of jullie ons kunnen horen, maar hopelijk ontvangen jullie onze boodschap’, rapt Karma in een van zijn nummers. Of hij vaak reacties krijgt uit Tibet? ‘Soms rechtstreeks, soms via mensen die Tibet bezochten. Ze vinden het vaak verrassend dat ik Tibetaans spreek, want ik zie er niet echt Tibetaans uit. Ze appreciëren dat ik op mijn manier een steentje bijdraag.’ Voor Karma is dat de grootste motivatie. Muziek maken ziet hij als een middel om zich uit te drukken en te communiceren met jonge Tibetanen in Tibet. Niet zonder succes. Ook de Chinese autoriteiten pikten zijn geluid op. Ondanks een verbod blijven zijn liedjes de plaatselijke bevolking bereiken. ‘Ik vermijd politieke onderwerpen in mijn teksten want ik heb nog steeds familie in Tibet wonen. Vermoedelijk voelt China zich bedreigd doordat veel mensen mijn muziek graag horen.’

Ondertussen is Karma uitgegroeid tot een graag geziene en veel gevraagde artiest. Van New York over Dharamsala tot Brussel speelt hij het publiek plat. Toch verraste zijn populariteit hem aanvankelijk. ‘Ik had nooit verwacht dat het zo’n vaart zou lopen. Zelfs oudere generaties beluisteren mijn raps. Dankzij mijn muziek krijg ik de kans te reizen en ontmoet ik veel gelijkgestemde Tibetanen. Iedereen werkt hard voor de zaak en kijkt positief naar de toekomst. Dat inspireert me.’ Zelf blijft Karma met beide voeten op de grond staan. Zijn studies blijven zijn grootste prioriteit. Maar, zo verzekerde hij me, nieuwe nummers en een volledig album zijn meer dan toekomstmuziek alleen.

DSC_0252 - kopie

Vleespastei

Zijn eerste hit had Karma te pakken met ‘Shapaley’, een term die verwijst naar een traditioneel Tibetaans gerecht. Zoals het een goede rapper betaamt, speelt hij met woorden en dubbele betekenissen. ‘Aan de ene kant staat shapaley voor een vleespasteitje, aan de ander kant is het ook een Tibetaans spreekwoord. Iemand een shapaley of draai om de oren geven.’

Shapaley – Karma Emchi

I’ll give you shapaley, if you don’t behave I’ll give you shapaley.

Look buddy, if you don’t behave, I’ll give you shapaley. I’m serious, I’m not kidding buddy, I’m the one who makes shapaley.

Got hot and cold ones, got soft and hard ones, got them all, got enough for most of those who’re not behaving.

Listen man, watch carefully, it’s good to obey your parents. If your grandmother tells you to buy veggies, if your grandfather tells you to pass him his walking stick, you’d better do it.

If you don’t, wait a minute, I’ll make the dough, put meat on it, fry it in oil and there it goes.

I’ll give you shapaley, if you don’t behave I’ll give you shapaley

Mother and father, if your kids don’t behave, just call me up. I’ll be there in a minute and give them shapaley. Just tell me who it is, I’ll take care of it, the braggers will be the next ones.

Hey, wake up! Even if you life in the West, don’t forget that Tibet is where you come from. Speak Tibetan and write Tibetan, be proud to be Tibetan.

Looks like Tibetans are good, that’s right. Looks like Tibetans are kind, that’s right. Looks like Tibetans are good looking, that’s right. Looks like Tibetans are great, that’s true!

So don’t forget, buddy, or else you know what will happen.

I’ll give you shapaley, if you don’t behave I’ll give you shapaley.


1.Tekst en foto’s © Han Vandenabeele
2. Lyrics © Karma Emchi
3. Een versie van dit artikel verscheen eerder in Tibet.nu nr. 11 – November 2013 – http://www.tibet.nu.

Voor Boeddha en vaderland

Zelfverbranding en repressie: een gesprek met Kirti Rinpoche

openingsfoto

De zomer ligt ondertussen alweer ettelijke maanden achter ons. Velen konden genieten van een welverdiende vakantie, soms naar verre en exotische bestemmingen. De thuisblijvers, waaronder ondergetekende, namen voldoening met dagdromen. Om toch ietwat in de vakantiesfeer te raken nam ik eens een kijkje bij enkele niet nadergenoemde Chinese touroperators om te zien welke reistips zij in petto hebben. Wat dacht je van een rondrit doorheen de voormalige Tibetaanse provincie Amdo, enkele pitstops in de regio van Ngaba (Chinees: Aba, nvdr.) met een bezoekje aan het Kirti klooster als cultureel hoogtepunt?

Tijdens deze trip beleef je de authentieke Amdo-Tibetaanse religie, cultuur en haar bevolking maar ook de prachtige natuurlijke omgeving van Aba in de Autonome Tibetaanse en Qiang Prefectuur van de provincie Sichuan. Je kunt er genieten van indrukwekkende landschappen, exotische minderheden en een rijk aanbod van toeristische trekpleisters. Deze ontdekkingstocht doorheen Aba geeft je de zeldzame kans deel te nemen aan diverse rituelen in verschillende tempels, samen met pelgrims en de plaatselijke bevolking. Tijdens het ochtendgebed zie je Tibetaanse gelovigen rituele wandelingen maken in het Kirti klooster. Het klooster werd gebouwd in 1870 en is een van de meest prominente centra van het Tibetaans boeddhisme. Na meer dan 100 jaar is het uitgegroeid tot het grootste klooster in Sichuan. Dagelijks kan je de meer dan 1000 monniken gadeslaan die heilige teksten reciteren.

Het klonk alvast als een aanlokkelijke reisbestemming en de verleiding was dan ook groot om niet op ‘Book Now’ te klikken. Zeker als je leest dat het desbetreffende Chinese agentschap haar sporen in het toerisme wel verdiend heeft: Discover your way since 1959. Het moet druk geweest zijn in ’59. Een korte impressie van een bezoeker zou je finaal over de streep kunnen halen:

On 14 March 2013 chirping birds broke the silence of the peaceful morning and started the day. On the Qiatang Street, western suburb of Aba County, shops were opened; booths were set up and began to display their numerous belongings as usual; and shop owners were ready to woo the pedestrians to stop and buy. The sun rose. In the nearby Kirti Monastery, the most prominent Tibetan Buddhism monastery in the county, Buddhist devotees began to take ritual walk and monks started their day peacefully, chanting Buddhist scripture.

Garantie op een fijne en zorgeloze vakantie, zou je kunnen denken. Ware het niet dat sinds 2009 een derde van de ondertussen 122 zelfverbrandingen plaats vond in Ngaba, waarvan 22 monniken uit het Kirti klooster. Op 14 maart waren het nog de tijlpende vogels die  het stilzwijgen van een vreedzame ochtend doorbraken, daags voordien en twee dagen later waren het de brandende lichamen van respectievelijk Kunchok Wangmo (31) en Lobsang Thogme (28).

Kirti, brandhaard van verzet

Ngaba en het Kirti klooster vallen buiten de Tibetaans Autonome Regio (TAR) en worden door China niet erkend als Tibetaans grondgebied. Het klooster staat gekend als een van de grootste en invloedrijkste van de regio, en huist een sterk gevoel van Tibetaanse identiteit. Voor 2008 volgden meer dan 2500 monniken er een religieuze opleiding, vandaag zijn dat er nog 600. In de aanloop van de Olympische Spelen in Beijing haalde Kirti voor het eerst de internationale krantenkoppen. Na de anti-Chinese rellen in Lhasa verspreidden de demonstraties zich al snel over de rest van het Tibetaanse plateau, waaronder ook Ngaba. De Chinese People’s Armed Police opende toen het vuur op vreedzame en ongewapende demonstranten. Er vielen minstens tien doden en meerdere gewonden. Een jaar later stak een twintigjarige monnik uit Kirti, Tapey, zichzelf in brand uit protest tegen het Chinese beleid. Hij was de eerste Tibetaan – uit een ondertussen lange lijst – die deze drastische beslissing nam. Een precedent werd geschapen.

foto 1

De golf van zelfverbrandingen raakte pas echt in een stroomversnelling in 2011. Op de verjaardag van de protesten drie jaar eerder ontnam Phuntsok zich van het leven. De dood van de 20-jarige monnik veroorzaakte een golf van paniek en verhoogde de spanning in het gebied. Honderden monniken en burgers kwamen op straat uit solidariteit voor de overleden jongeman. Uit angst voor verdere onlusten werd het klooster hermetisch afgesloten en zwaar bewapende patrouilles hielden het de klok rond in de gaten. Volgens bepaalde bronnen verlieten enkele honderden monniken het klooster en werden minstens 300 onder hen gearresteerd. Tot op vandaag wordt het klooster onderworpen aan een scherpe controle. De pijnlijke reeks zelfverbrandingen die hierop volgenden maken ondertussen deel uit van het collectief bewustzijn en de hedendaagse Tibetaanse geschiedenis.

De man die het zijn persoonlijke missie maakte de escalerende situatie in Tibet onder de aandacht te brengen is de hoofdabt van het Kirti klooster. Hij groeide op in Amdo en werd op vijfjarige leeftijd erkend als de reïncarnatie van de 10de Kirti Rinpoche. In het kielzog van de Dalai Lama ontvluchtte hij Tibet in 1959 richting India. Na jaren religieuze studie en toewijding in het Sera klooster in Zuid-India behaalde Kirti Rinpoche de hoogste academische graad binnen het Tibetaans boeddhisme van geshe (equivalent van doctor in de theologie, nvdr.). Net als vele andere kloosters uit Tibet kreeg ook Kirti een zusterafsplitsing in India om de traditie verder te zetten.

Drie generaties onderdrukt

In maart ondernam Kirti Rinpoche een Europese tour om de Tibetaanse zaak te bepleiten. Hij sprak ondermeer voor de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties in Genève en ontmoette verschillende politici en ngo’s in Amsterdam, Berlijn en Londen. Ook Brussel werd vereerd met een bezoek. Zijn halt in de Belgische hoofdstad leidde tot protest van de Chinese ambassade. Niet zonder resultaat. Bepaalde afspraken met het ministerie van Buitenlandse Zaken en de Senaat werden geannuleerd en gewijzigd op het laatste moment. Het Europees Parlement opende wel zijn deuren en Kirti Rinpoche kreeg de gelegenheid de toestand in Tibet aan te kaarten voor de Subcommissie Mensenrechten.

De vertegenwoordigers van de VN en de verschillende Europese en Belgische parlementariërs zijn goed ingelicht over de situatie in Tibet. Helaas zorgen de economische banden met China ervoor dat velen terughoudend zijn zich openlijk uit te spreken over de kwestie. Toch blijf ik hopen op echte steun. Ook met de Chinese autoriteiten zou ik graag in dialoog gaan, maar tot nog toe zijn ze niet ingegaan op mijn uitnodiging”, liet Kirti Rinpoche weten tijdens onze ontmoeting in Brussel.

Geografisch gezien vond het merendeel van de zelfverbrandingen plaats in Ngaba en de historische grens tussen China en Tibet. Volgens Kirti Rinpoche zijn ze het gevolg van drie generaties Tibetanen die extreem geleden hebben onder de Chinese repressie. In 1935 plunderde het Rode Leger tijdens de beruchte Lange Mars lokale kloosters en eiste de graanreserves op. Voor de eerste maal in de Tibetaanse geschiedenis teisterde hongersnood de bevolking. Ook de ouders en familie van de rinpoche werden hiermee geconfronteerd.

diagram3diagram2diagram1

Sinds 1959 voelde zijn generatie ten volle de impact van de Chinese bezetting. Zowel Kham als Amdo werden reeds in 1956 onderworpen aan democratische hervormingen die het einde betekenden van de traditionele samenleveing. Na de mislukte volksopstand in Lhasa volgde de rest van het Tibetaans plateau. Tot slot is er de huidige generatie van jonge Tibetanen, allen opgegroeid onder de Chinese vlag. Sinds 2008 hebben ook zij aan den lijve ondervonden waartoe China in staat is:

De jongeren hebben hun leven geofferd om aandacht te vestigen op hun benarde situatie, zowel voor de Chinese autoriteiten als voor de internationale gemeenschap. Ze hebben geen ander alternatief. Binnen het kader van geweldloos verzet is dit het enige dat hen nog rest zonder anderen te kwetsen.Wat niet wil zeggen dat we dit aanmoedigen. Sikyong Lobsang Sangay (eerste minister van de Tibetaanse regering in ballinschap, nvdr.) heeft op meerdere gelegenheden opgeroepen om niet zo’n extreme stappen te ondernemen. Maar ik heb de moed niet hen te vragen te stoppen zonder een waardige uitweg aan te bieden. Enkel afgaan op een bepaald gevoel of een emotie is onvoldoende. Het zouden slechts holle woorden zijn.”

Zelfverbranding uit naam van Boeddha

Kirti Rinpoche erkent dat China de regio economisch heeft ontwikkeld, maar stelt wel de vraag wie hier voordeel uit haalt. Volgens hem zorgt de infrastructurele vooruitgang er enerzijds voor dat ontgonnen grondstoffen gemakkelijk getransporteerd kunnen worden richting het binnenland. Anderzijds werkt het de toevoer van Chinese immigranten en militaire troepen in de hand. “De beperkingen op onze vrijheid van meningsuiting, religie en onze manier van leven leidden tot grote frustraties onder de bevolking. Jarenlange onderdrukking zonder enige uitlaatklep hebben deze drastische acties in de hand gewerkt.

Of zelfmoord niet indruist tegen de boeddhistische leer? Een argument dat China vaak aanhaalt om de zelfverbrandingen te veroordelen en te criminaliseren. Rinpoche verklaarde dat jezelf opofferen in dienst van anderen de basis is van de boeddhistische filosofie. Zelfdoding voor persoonlijke redenen, zoals een familiedrama, valt niet te rechtvaardigen. Maar de zelfverbrandingen staan in dienst van de 6 miljoen Tibetanen en zijn niet ingegeven door eigenbelang. In de geschiedenis van de Boeddha vinden we verhalen terug die dit ondersteunen.

De Tagmo Lujin vertelt hoe de Boeddha zijn lichaam opofferde om een hongerige tijger en haar jongen te voeden. Op Namo Buddha, een berg 40 kilometer ten oosten van Kathmandu, staat een oude stoepa om die gebeurtenis te herdenken. Het symbool voor de uiltieme menselijke opoffering is uitgegroeid tot een van de meest belangrijke perlgrimsoorden in Nepal.

Ondertussen staat Kirti nog steeds onder strenge controle. Hoewel het uitgangsverbod is opgeheven en een groot deel van leger zich heeft teruggetrokken, is de sfeer nog steeds gespannen. Politie in burger en de vele heropvoedingscampagnes moeten ervoor zorgen dat de monniken in het Chinese gareel lopen. “Alle klooster zijn onderworpen aan patriottische heropvoedingscampagnes. Monniken en nonnen zijn verplicht de Dalai Lama te verwerpen en moeten zowel de grondwet als het strafrecht bestuderen. Regelmatig worden ze verhoord en gevraagd of hun denkwijze gewijzigd is. Zo niet wordt er gedreigd met de vernietiging van het klooster. Gelukkig zijn er in Kirti nog steeds belangrijke lama’s zodat de monniken de kans krijgen hun studies te vervolledigen. In vele andere kloosters is dit niet meer het geval.

Dialoog en samenwerking

In de jaren 80 betekende de liberale opendeurpolitiek van Deng Xiaoping voor een radicale koerswijziging binnen de Volksrepubliek. Economische hervorming en de voorzichtige omschakeling van staats- naar markteconomie maakten China tot de huide economische grootmacht. Er kwam meer openheid naar de buitenwereld toe en toeristen kregen voor het eerst de mogelijkheid Tibet te bezoeken. Op die golf van vooruitgang kreeg ook Kirti Rinpoche de kans om door China en Tibet te reizen. Vrij gaan en staan was desondanks deze wind of change niet aan de orde.

foto 2

Het waren andere tijden en de restricties wogen zwaarder door dan vandaag. Het hele bezoek was tot in de puntjes voorbereid met geen ruimte voor afwijking. De lokale bevolking kon zich onmogelijk tegen China verzetten of uitspreken voor onafhankelijkheid. In ballingschap hadden we de vrijheidheid om onze stem te laten horen. Tijdens mijn bezoek vroeg een van onze Chinese begeleiders wat ik had geleerd. Ik antwoordde hem in het Chinees om niet te spreken, geen vragen te stellen en niets te doen. Dat was de gang van zaken. Het was ook mijn intentie om de 10de Panchen Lama te ontmoeten, hoewel ik dit niet op voorhand had aangekondigd. Na een maand wachten in Chengdu kreeg ik eindelijk de toestemming om naar Beijing te gaan voor een audiëntie. Eenmaal aangekomen bleek de Panchen Lama – toevallig – vertrokken te zijn. (lacht) Ik mocht hem wel contacteren via de telefoon met de garantie dat niemand zou meeluisteren.

Rinpoche benadrukt tot slot het belang van dialoog met China, hoewel hij niet kon bevestigen of er momenteel offieuze contacten plaatsvinden tussen Dharamsala en Beijing. De laatste officiële onderhandelingen dateren ondertussen van januari 2010. De regering in ballingschap staat open om de gesprekken terug op te starten, helaas zonder resultaat. “Het is zoals klappen met een hand. Zolang Beijing niet ingaat op de uitnodiging kunnen we weinig doen. Het verleden heeft onze landen verbonden. Door de eeuwen heen onderhielden we contacten met elkaar, met de priester-patroon relatie als fundament. We hebben dan ook niets tegenover de Chinese bevolking.”

Ook de verschillende support groepen (TSG) kunnen hier aan bijdragen. Door in dialoog te treden met Chinezen moeten we hen inlichten over de werkelijke situatie. Daarom is permanente scholing en verder onderzoek cruciaal volgens Kirti Rinpoche. “Jullie invloed is niet te onderschatten. Hoewel we al lang op jullie kunnen rekenen, moet de steun voor Tibet nog meer groeien, in kwantiteit en kwaliteit. Het is evenzeer belangrijk dat de verschillende TSG’s goede contacten met elkaar onderhouden en samenwerken. Probeer zoveel mogelijk Tibet te bezoeken om de situatie met eigen ogen te aanschouwen.” Dan toch maar een reis boeken richting Ngaba?


1. Tekst en foto’s © Han Vandenabeele
2. Dit artikel verscheen eerder in Lungta Magazine – nr. 1 – http://www.lungtatibet.be

Europese solidariteit voor Tibet @ Brussel – 10/03/2013

Photo’s © Han Vandenabeele – march 2013

European Solidarity Rally for Tibet – 10 March 2013

Tibetans and Supporters Commemorate 1959 Uprising and call for concrete EU-Action

11 am – Start at Gare Nord; 1.30 pm Gathering at Le Mont des Arts

More than 27 Tibetan Community Associations, representing European citizens of Tibetan origin from across Europe, are organizing a mass solidarity rally in Brussels on 10 March 2013 to commemorate the 54th Tibetan National Uprising Day of 1959.

Nearly 5,000 Tibetans from several European countries and friends of Tibet from different parts of Europe are expected to converge in Brussels on 10 March to express their solidarity with Tibetans inside Tibet, highlight the tragic situation and the self-immolation crisis in Tibet and seek support of the European Union and its Member States for the non-violent freedom struggle of the Tibetan people.

10 maartOn that day, a grand peace march will start from Gare du Nord at 11.30 a.m and will culminate at Le Mont des Arts in Brussels city centre where a mass rally will be held throughout the afternoon (1.30/2 pm). A wide range of guest speakers from the Central Tibetan Administration, the European Parliament and prominent personalities from Europe will address the rally. On 7 and 8 March, young Tibetan activists and friends of Tibet will engage in lobbying at the European Parliament to apprise them of the current situation inside Tibet and to call upon them to engage in practical steps to support the issue of Tibet.

Since 2009, 107 Tibetans have set themselves on fire in protest against the Chinese government’s repressive policies in Tibet. The most recent were two young Tibetans Tsesung Kyab and Phagmo Dhondup who self-immolated on 24 and 25  February 2013. The messages these protesters have left behind are testaments to their motivations and aspirations of freedom for the Tibetan people and the return of His Holiness the Dalai Lama to Tibet.

Restive areas of Tibet are being kept under strict military control and journalists, tourists and other visitors are not allowed to visit Tibet. Criminal prosecutions are being carried out to target the families and friends of those self-immolating.  It is evident that Beijing is attempting to contain this new force of resistance through ever more draconian measures.

The spate of self-immolations in Tibet is one of the most drastic forms of political protests the world has witnessed in the past 60 years. We still continue to see no end to it. In response, Chinese government continues to blame His Holiness the Dalai Lama and the outside forces for these acts of self immolations, and continues to impose hard line policies of repressions on the Tibetan people which further fuel dissent and cause such drastic acts of protests by the Tibetans. The self-immolations expose a crisis in the Beijing leadership’s Tibet policy and there is an urgent need for a fundamental change in its approach vis-a vis Tibet.

10 maart (3)

The European Parliament has adopted an impressive number of resolutions on Tibet and the EU’s High Representative, Lady Ashton, has also issued statements expressing deep concern about the violations of human rights in Tibet and displaying support and solidarity with the people of Tibet.  We greatly value the support and are deeply grateful for the expression of concern, support and solidarity by the European Union. However, what has been lacking so far are sustained and coordinated efforts with a clear political strategy and agenda.  The EU-China Human Rights dialogue has failed to produce any tangible results in the past 17 years since the start of this dialogue in 1995.  During this period the human rights situation in China in general and particularly in Tibet has worsened significantly.

We, therefore, appeal to the European Union and its Member States to:

–          Urge China to review its failed hardline policies in Tibet and address the genuine grievances of the Tibetan people by resolving the issue of Tibet through dialogue.

–          Urge China to allow unfettered access to Tibet for the media, the United Nations and International fact-finding delegations to investigate and report on the real causes behind the self-immolations;

–          To instruct EU Special Representative for Human Rights to seek access to Tibet and to undertake a fact-finding mission to Tibetan areas on a priority basis;

–          To appoint an EU Special Coordinator for Tibetan Affairs with the primary task of encouraging and facilitating a dialogue between the envoys of His Holiness the Dalai Lama and the Chinese government with the aim of finding a mutually acceptable peaceful resolution of the issue of Tibet;

The organizing Committee for the 10th March European Solidarity Rally.


Points of Contact:

– Vincent Metten, International Campaign for Tibet, EU Policy Director (media coordinator), Contact Cell Phone  +32 (0) 473990440, Office  +32 26094412

– Mr. Tashi , Media contact ( Tibetan), Contact No. +31 684 933832

– Mr. Lobsang Gangshontsang, Media contact ( English), Contact No. +41794423405

– Mr. Thupten Gyatso, Media Contact (French), Contact No. + 33680729054

EUROPEAN SOLIDARITY RALLY FOR TIBET

10 maart

As you all know this year’s  10th of March Uprising Day – will be a huge European affair. Due to do worsening situation inside Tibet, all the Tibetan Communities and Tibet Support Groups (TSG’s) in Europe are going to join forces in our capital Brussels. The ‘European Solidarity Rally for Tibet’ will not go by unnoticed.

The Working Committee, in charge of the organization of the event, already took care of most of the practical matters. Thanks to the efforts of International Campaign for Tibet (ICT) , Tibet-office in Brussels and the representatives of different Tibetan Communities in Europe they managed to get the necessary funding and arranged an interesting day with many prominent speakers and some musical acts.  You can expect a couple of thousand Tibetans and activist from the whole of Europe gathering in Brussels. Many will have to travel long distances – at their own expenses –   just to get here.

It is up to us!

As mentioned 95% of the preparatory work is done. The remaining 5% is up to us, the Tibet-supporters in Belgium. It is up to us to let the Belgian public know what is happening on Sunday the 10th of March in Brussels. And, most importantly, to make sure that many Belgians are present that day to show their support. As host-country and fellow-activists it is our duty to do so. We owe it to the many Tibetans and supporters who will visit Brussels that day. Let’s make them feel welcome and show them that the Belgian public stands in solidarity with them.

Let’s go digital!

Besides physically handing out flyers and putting up posters by the different Tibet Support Groups in Belgium, let’s all go mental on the worldwide web. Let’s use every way possible to reach out: websites, e-mail, face book, twitter and what else is possible. You can check out the official website for the European Solidarity Rally for Tibet on www.europefortibet.com.

Given the critical human rights situation inside Tibet, it is our goal to see a huge pan-European Rally where our supporters from across the continent join us to urge the European Union to make Tibet the top priority in their bilateral relations with China and help to resolve the Tibetan issue peacefully.

If everybody does a little part, together we can achieve a lot. So it would be great if everybody can take care of their cities, communities, members, family, friends, friends of friends…  in order to get as many people as possible to Brussels.

Program March 10

11.00 am: Meeting point start of the Rally at Gare du Nord – North Station

12.30 am: Peace March to the Stage at Mont des Arts (Métro: Central Station)

PART I

Moderator:  Chungdak Koren,  Member of the Tibetan Parliament in Exile

Translation of program in French: Rinzin Genkhang, Tibet office Brussels

13.30 pm:

  • Welcome address by Chungdak Koren on behalf of Organizing Committee
  •  Tibetan National Anthem
  • Dentsikk Moelam: Tsemey Yonten ( Pray for Truth) lead by Ven Thupten Wangchen,  Member of Tibetan Parliament in Exile
  • 2 minutes silence

13.55 pm: Kashag’s Statement by Ngodup Dorjee, Representative of His Holiness The      Dalai Lama in Belgium

14.05 pm: Speech by Marc Hendrickx (NVA), member of Flemish Parliament

14.10 pm: Keynote address by Mr Penpa Tsering, Speaker of the Tibetan Parliament

14.20 pm: Performance by musician Namgyal Lhamo

14.25 pm: Mr Thomas Mann (MP), President of the EU Tibet Intergroup

14.30 pm: Musical performance by Nelung Tsering Topten

14.35 pm: Practical information by Vincent Metten, International Campaign for Tibet, BXL

14.40 pm: Tibetan Rap by Karma Emchi

14.45 pm: Kalon  Dickyi  Chhoyang, Minister for Information and International Relation CTA

14.50 pm: Mr Henri Malosse, European MP Economic and Social Committee

PART II 

Moderator: Tsering Jampa, Executive Director, International Campaign for Tibet – Europe

Translation in French: Richen Genkhang, Tibet Office, Brussels

14.55 pm: Performance by  Norbu Tsering,Tibetan Community Belgium

15.00 pm:  Kasur Kirti Rinpoche, Abbot of Kirti Monastery in India

15.05 pm:   Lenidas Donski, member of European Parliament and Rapporteur of the 2011 report on Human Rights and Democracy in the World

15.10 pm: Ms Mona Tang, Chinese writer and artist

15.15 pm: Mr Kelsang Gyaltsen, Special Representative of His Holiness

15.20 pm: Tibetan Rap by Tenzin Dawa Tsona, “Migchu”

15.25 pm: Matteo Mecacci, President of the International Network for Parliamentarians on Tibet (INPAT)

15.30 pm: Alexandra Clark, Assistant of Edward McMillan Scott, Vice-President of the European Parliament

15.3 pm: Poetry recitation byMr. Churi, Vice President of Tibetan Community     Belgium

15.40 pm:  Tibetan rapper Tenkun, “My Brother is burning”

15.45 pm: Vote of thanks on behalf of the Organizing Committee by Mr Thupten Phegyal, President Tibetan Community Belgium

16.00 pm: Sangsoe Ceremony led by Ven Thupten Wangchen

16.30 pm: End of Program

!!Hope to see you there!!

DSCN0304 DSCN0303DSCN0300 Vredeshuis - GentDSCN0298

“Herman en Barack hand in hand voor Tibet, dat zou toch mooi zijn?”

Politici aan het woord tijdens de Tibetan Uprising Day in Brussel

10 maart 2010 zal de geschiedenis ingaan als een droge, zonnige maar bar koude dag. Ook dit jaar kwamen honderden Tibetanen en sympathisanten samen in de hoofdstad om er de grote volksopstand van 1959 te herdenken. Grote afwezige dit jaar was echter de media. Als Tibet niet in lichterlaaie staat, zakt de belangstelling voor het land en zijn moeilijkheden onder het vriespunt. Toch lieten de massaal aanwezige sympathisanten duidelijk blijken dat ook zonder kranten- en tv-belangstelling de interesse in het dak van de wereld nog steeds even groot is. Onder de honderden sympathisanten bevonden zich ook tal van politici. Zowel de federale partijen als de kleinere Vlaamse groeperingen mengden zich onder de massa. We maakten van de unieke gelegenheid gebruik en schoven de micro onder de neus van onder andere senator Pol Van Den Driessche (CD&V), Vlaams volksvertegenwoordiger Marc Hendrickx (NV-A), federaal parlementslid Juliette Boulet (Ecolo) en senator Geert Lambert (SLP/Groen!).

–       Tibet is voor velen een ver-van-mijn-bed-show. Bovendien hebben jullie als politicus een drukke agenda. Waarom vinden jullie het dan toch belangrijk genoeg om hier vandaag aanwezig te zijn en de Tibetaanse problematiek in het daglicht te stellen?

Pol Van Den Driessche (PVDD): “Het is onze taak de EU er blijvend op te wijzen dat de mensenrechten geschonden worden in Tibet. Het is noodzakelijk de Unie bewust te maken dat dit anno 2010 echt niet meer kan aanvaard worden. Het is dan ook een duidelijk signaal dat deze herdenking hier in Brussel, waar de Europese Unie haar zetel heeft, door parlementsleden van verschillende politieke partijen wordt gesteund. En nog meer nu Herman Van Rompuy, die zelf Tibet al verschillende keren bezocht, president van de EU is en België door het rotatiesysteem voorzitter van de Unie wordt, moeten we de Tibetaanse kwestie op de agenda durven plaatsen.

Marc Hendrickx (MH): “Ik vind het mijn morele plicht als volksvertegenwoordiger om de mensen van Tibet een hart onder de riem te steken. Er zijn hier vandaag een paar honderden demonstranten aanwezig: een mooie opkomst. Dit toont toch aan dat er ook hier – ver van Tibet – voldoende mensen zijn die de strijd opvolgen. De Tibetaanse kwestie herinnert ons aan nationale trots en de strijd voor zelfdeterminatie. Zo’n gevoelens brengen mensen samen. Alleen al om deze reden moeten wij dan ook de Tibetaanse ballingen met de nodige egards ontvangen.”

Juliette Boulet (JB): “Sinds jaar en dag probeer ik aanwezig te zijn op de jaarlijkse herdenkingsdemonstratie. Als federaal parlementslid en lid van de commissie van Buitenlandse Zaken werk ik al lange tijd aan dossiers rond Tibet. Ik zie het dan ook als mijn taak om er voor te zorgen dat we Tibet niet vergeten. Vaak krijgen we de indruk dat Europa het Tibetaanse volk en de moeilijkheden die gepaard gaan met een onderdrukt leven volledig uit het oog verliest. De Tibetaanse kwestie is niet altijd levendig genoeg bij de Europese overheden en lidstaten. Daarom is het belangrijk dat we vandaag onze ongerustheid hierover uiten.”

Geert Lambert (GL): “Ik vind het belangrijk om een Tibet-organisatie te steunen. China onderdrukt de Tibetanen maar ook andere minderheden. We weten dit allemaal. Pro-China manifestanten gebruiken vaak het argument dat het instituut ‘Dalai Lama’ evenmin stoelt op democratische principes. Dit is uiteraard gemakkelijke kritiek, waar ik ook begrip kan voor opbrengen. Tibet kent echter een verleden van onafhankelijkheid. Daarom steun ik de vreedzame strijd voor het herstel van die autonomie.”

PVDD: “Voor elke democraat waar ook ter wereld is Tibet in de eerste plaats een mensenrechtenkwestie. Aangezien mensenrechten universeel zijn, moet de situatie in Tibet een bron van bezorgdheid blijven voor de internationale gemeenschap. En dat hoeft niet noodzakelijk hand in hand te gaan met de inmenging in de binnenlandse aangelegenheden van een land.”

–       Is er een rol weggelegd voor België of de Europese Unie in het China-Tibet conflict?

MH: “Met het nakende voorzitterschap heeft België de plicht de Tibetaanse kwestie op de agenda te plaatsen en andere lidstaten van de EU te overtuigen om aandacht te besteden aan deze strijd. Het is belangrijk de problematiek continue op te volgen. We moeten ook trachten om in China de mensen tot andere overtuigingen te brengen. Democratie en vrijheid kunnen niet bestaan zonder een gevoel van ‘natie’ en nationale solidariteit. De niet aflatende vreedzame strijd tegen het huidige Chinese bewind vormt de kern van de Tibetaanse vrijheidsbeweging en verschaft inspiratie voor gelijkaardige bewegingen over de hele wereld.”

PVDD: “Ik denk dat België en de EU zeker een positieve bijdrage kunnen leveren. De Belgen hebben toch een reputatie en traditie in het verdedigen van volkeren waar ook ter wereld: van Catalanen over Basken tot Tibetanen. We moeten dit blijven doen, zeker nu er een Belg president van de EU is en het EU-voorzitterschap voor ons land voor de deur staat. Door deze unieke omstandigheden zal de hele wereld naar hier afzakken en zullen er gesprekken plaatsvinden met de andere leden van de internationale gemeenschap. Hopelijk mogen we ook initiatieven verwachten die de Chinezen tot een dialoog kunnen inspireren. Ik hoop dat de Amerikaanse president na zijn opgemerkte ontvangst van de Dalai Lama in het Witte Huis (op 18 februari ging de ontmoeting tussen de geestelijke leider van de Tibetanen en Obama in Washington na wat protest toch door, nvdr) hieraan zal willen meehelpen. Herman en Barack, hand in hand voor Tibet, dat zou toch mooi zijn?”

JB: “België moet in de eerste plaats tijdens zijn voorzitterschap beslissen om bij de eerste conferentie voor Buitenlandse Zaken de Tibetaanse kwestie te agenderen. Er moet zeker gepraat worden over de aanstelling van een onafhankelijke EU-waarnemer die in gesprek gaat met zowel China als de Dalai Lama. Enkel op die manier kan Europa beide partijen bijstaan om in alle sereniteit een dialoog te voeren en een oplossing te vinden.”

GL: “Ook als ‘buitenstaander’ moeten we blijvend druk uitoefenen op China. We mogen niet toegeven aan de politieke en diplomatieke dreiging zoals die er recent in de Verenigde Staten opnieuw was naar aanleiding van het bezoek van de Dalai Lama. Dit is onaanvaardbaar. De goede handelsrelaties die België onderhoudt met de Volksrepubliek spelen zowel in het voordeel van ons land als van China. Daar kunnen we zeker gebruik van maken. Ook in China zijn een aantal dingen aan het bewegen. China vormt in de ogen van het Westen vaak een monotoon blok, maar dit moet genuanceerd worden. De verschuivingen die er plaats vinden moeten we optimaal aanwenden. De Europese Unie als groepering met haar 27 lidstaten vormt uiteindelijk de grootste markt van de wereld. Vanuit economisch standpunt beschikken we toch over een zekere macht die we met beide handen moeten grijpen en aanwenden waar nodig.”

–       Denkt u dan dat economische sancties de Volksrepubliek tot concessies zouden brengen?

GL: “Ik denk echt dat er potentieel zit om te ageren. Vroeger zei men dat het geen zin had om een land als Zuid-Afrika te boycotten. Maar toen het wel gebeurde heeft het vruchten afgeworpen. We zouden een zelfde houding moeten aannemen voor Tibet, maar ook voor bijvoorbeeld het conflict Israël-Palestina. Ik maak me geen illusies: dergelijke moeilijke situaties verander je niet van de ene op de andere dag. Er is natuurlijk ook een andere kant aan dergelijk verhaal: in het geval van een boycot tegen China – wat uiteindelijk niet echt een haalbare kaart is, dat besef ik wel – zou dit door het regime in Beijing volledig uitgewerkt worden op de gewone bevolking. Ik ben er me heel goed van bewust dat zo’n consequenties perfide zijn. Je kunt jezelf dan afvragen of we dit wel moeten doen. Maar in de longrun – dit is uiteindelijk internationale politiek- moet je durven investeren in de toekomst en dat zou zeker resultaat opleveren.”

–       Mr. Van Den Driessche, op 28 januari vond de 9de gespreksronde tussen China en de afgevaardigden van de Dalai Lama plaats. Naar aanleiding hiervan vroeg u een woordje uitleg aan de Minister van Buitenlandse Zaken.

PVDD: “Inderdaad, ik wou nagaan of ons land – net als Amerika of Groot-Brittannië – begaan was met het constructieve verloop van de onderhandelingen. Ook op Europees niveau is het belangrijk dat de verschillende lidstaten een gelijkaardige verklaring afleggen gericht op een zinvolle oplossing. Uiteindelijk was het antwoord braaf en diplomatisch: ik weet dat vanuit de Chinese ambassade druk werd uitgeoefend om de vraag zelfs niet te kunnen stellen. Gelukkig heeft onze regering en Minister van Buitenlandse Zaken aan deze vraag geen gehoor gegeven. Voor de duidelijkheid: we hebben een werkgroep binnen het parlement met vertegenwoordigers van allerlei partijen om te kunnen onderhandelen met zowel de vertegenwoordigers van de Dalai Lama als die van de Volksrepubliek. Wij willen dat er een vreedzame oplossing komt en dat het vooruit gaat. Nu hebben we de indruk dat er niets gebeurt.”

–       Senator Lambert, hoe sta jij tegenover deze onderhandelingen?

GL: “Ik hoop dat er toekomst zit in de gesprekken tussen China en de afgevaardigden van de Dalai Lama: De vredevolle aanpak waarmee de Dalai Lama de kwestie probeert op te lossen is wat mij gewonnen heeft voor de Tibet-zaak. Gesprekken zijn uiteindelijk het enige middel. Als regionalist en iemand die zich blijft inzetten voor culturele – en minderheidsrechten heb ik me altijd verzet tegen gewelddadige en terroristische groeperingen zoals in het Baskenland en Noord-Ierland. Hoewel ik het einddoel misschien wel zou ondersteunen, keur ik de manier van aanpakken niet goed. Op dat vlak is Tibet en de houding van de Dalai Lama, wetend dat daar ook soms problemen voorkomen, een goede zaak.”

–       Mevr. Boulet, u nam in november vorig jaar deel aan de 5th World Parliamentarians’ Convention on Tibet in Rome. Dit initiatief bracht 200 parlementariërs van 29 verschillende landen die betrokken zijn bij Tibetaanse zaken samen (zie onderaan).

JB: “De conventie was een belangrijke gebeurtenis. Aan de ene kant kregen we de kans om te praten met mensen die kwamen getuigen over het dagelijkse leven in Tibet. Aan de andere kant was er de gelegenheid om de belangrijkste problemen in Tibet aan te duiden: zowel politiek, sociologisch als ecologisch. De gevolgen van het conflict tussen China en Tibet zijn enorm, niet enkel voor de onmiddellijk betrokken partijen maar voor de hele wereld. De conferentie was zeer belangrijk om ons te verzamelen rond een gemeenschappelijke tekst, namelijk de Verklaring van Rome. Deze verklaring werd gesteund door alle aanwezigen en dus door vele volksvertegenwoordigers en partijen van over de hele wereld. Op deze manier sturen we een krachtige boodschap naar China: we steunen Tibet in zijn vraag naar meer en betekenisvolle autonomie. De conferentie maakte het mogelijk om internationale parlementsleden samen te brengen voor de verdediging van de Tibetaanse zaak. Het is onze taak als parlementariër om onze regeringen in de juiste richting te duwen voor Tibet.

–       Naast volksvertegenwoordiger bent u ook advocaat, Mr. Hendrickx. Een tijdje geleden werd de bevoegdheid van Spaanse rechters om zich over in het buitenland gepleegde misdaden uit te spreken beperkt (De wet maakte het mogelijk dat genocide of misdaden tegen de menselijkheid konden vervolgd worden ook al hadden ze geen verband met Spanje. Een zaak die Chinees geweld in Tibet moest aanklagen werd als eerste stopgezet, nvdr).

MH: “Het is een spijtige zaak dat onder zware internationale druk de Spaanse wetgeving werd veranderd. We mogen ons zeker niet laten intimideren door China en moeten blijven geloven in de democratie. Er zijn nog andere wegen die kunnen bewandeld worden: de weg van de diplomatie, van het overleg en van volksnationaal overleg zoals hier vandaag gebeurt. Onze partij steunt daarom de Tibetaanse zaak als eerste stap in de richting van een wereld van democratieën.”

–       Tot slot, wat betekent Tibet voor jullie?

PVDD: “Tibet lijkt me een ongelooflijk fascinerend land en ik hoop het ooit te kunnen bezoeken. Ik heb wel al het genoegen gehad de Dalai Lama te mogen ontmoeten. Ik vind het voornamelijk niet kunnen dat op wereldniveau culturen en religies, kortom mensen, worden onderdrukt. Zo kan een globaliserende wereld niet werken. ‘Eenheid en verscheidenheid’, het devies van de Europese Unie, daar zou China nog een lesje van kunnen leren. Respecteer de mensenrechten van je volkeren en probeer je land ‘één’ te houden, net zoals Europa ook probeert haar diversiteit te behouden. Ik wil Tibet en de rijke cultuur zeker beter leren kennen. In Azië heb ik al veel boeddhistische kloosters bezocht maar spijtig genoeg nog nooit in Tibet zelf. Momenteel geraak je het land niet zomaar binnen en ik vrees dat dit na deze manifestatie zeker niet meer voor me zal lukken.”

JB: “Tibet, dat zijn mensen en een cultuur met belangrijke tradities die moeten zien te overleven. Net zoals andere culturele en etnische groeperingen hebben de Tibetanen het recht op een leven met waardigheid en respect.”

GL: “Ik ben er jammer genoeg nog niet geweest maar het land spreekt me enorm aan. Als ik vrienden er over hoor vertellen of Tibetanen ontmoet in het parlement is de bewogenheid over de regio zodanig groot dat het niet anders dan ongelofelijk mooi kan zijn. Hopelijk geraken we ooit in een ‘Free Tibet’!”

MH: “Voor mij staat Tibet symbool voor een zware onderdrukking van de mensenrechten en de gerechtvaardigde strijd voor onafhankelijkheid. Een strijd die men al decennia lang tracht te verzwijgen.”

–       Met deze afsluiter dank ik jullie voor het gesprek.

De eerste ‘World Parliamentarians’ Convention on Tibet’ (WPCT) vond plaats onder de impuls van een Indische parlementaire werkgroep voor Tibet. In 1994 kwamen parlementariërs voor de eerste keer samen in New Delhi om een internationaal netwerk te creëren. De basisgedachte van de conventie werd op die eerste samenkomst vastgelegd: ondersteuning van betekenisvolle onderhandelingen tussen de afgevaardigden van de Dalai Lama en China, promotie van geweldloosheid en de creatie van een uitgebreid actieplan en netwerk tussen parlementariërs van verschillende partijen zou het doel zijn.

De laatste editie kwam er op initiatief van de Tibetaanse Regering in Ballingschap (TRB) en werd gesteund door de Italiaanse parlementaire werkgroep voor Tibet en de International Campaign for Tibet Europe. Onder de aanwezigen bevonden zich de Dalai Lama, de Kalon Tripa Samdhong Rinpoche en 200 parlementsleden waaronder 18 leden van de TRB.

Afgevaardigden van het Europees Economisch en Sociaal Comité kwamen er getuigen over hun recente bezoek aan de Tibetaans Autonome Regio. Isabel Hilton, CEO van China Dialogue en auteur van ‘Op zoek naar de Panchen Lama’, gaf een uiteenzetting over de globale strategieën van China. Lodi Gyari, de speciale afgevaardigde van de Dalai Lama, sprak er over de Sino-Tibetaanse dialoog.

Naast een handvol professionals kwamen ook enkele slachtoffers van het Chinese bewind aan het woord. Een van de overlevenden van het Nangpa La-incident bracht een getuigenis. Lobsang Choedhen vluchtte in 2006 samen met een groep Tibetanen over de Nangpa La-pas richting Nepal. Onderweg werden ze opgemerkt door de Chinese grenspolitie die met scherp schoot. Lobsang kon ontkomen en vond een tijdelijke schuilplaats bij enkele bergbeklimmers die in de regio aanwezig waren. Het nieuws en de beelden van de schietpartij met dodelijke slachtoffers ging de hele wereld rond. (Bron: Tibetan parliamentary and policy research centre, www.tpprc.org)


Text and photo’s © Han Vandenabeele, mei 2010

Mooie praatjes helpen niet meer: Tibet anno 2009

Dit jaar staat in het teken van vijftig jaar ballingschap en zestig jaar Chinese onderdrukking voor het Tibetaanse volk. Deze gelegenheid zorgde ervoor dat de Chinese autoriteiten in opperste staat van paraatheid verkeerden. Een enorme troepenmacht controleerde het Tibetaanse plateau om een herhaling van de opstanden in ’59, ’87-’88 en 2008 te vermijden.

Alle extra veiligheidsmaatregelen in het achterhoofd houdend vond Beijing een halve eeuw democratische hervormingen een plechtige herdenking waard. In de Chinese hoofdstad werden de deuren geopend voor de ‘50th Anniversary of Democratic Reforms in Tibet Exhibition’. De tentoonstelling toonde aan de hand van propagandamateriaal – oude foto’s van verminkte Tibetanen en foltertuigen – de bevrijding van de Tibetaanse samenleving. Tijdens zijn bezoek aan de tentoonstelling sprak de Chinese president Hu Jintao over ‘de verdiende, goede situatie in hedendaags Tibet die gekoesterd moet worden’ en benadrukte dat ‘Tibet evolueert naar een vreedzame en stabiele omgeving’.

Om de Chinese interpretatie van 1959 kracht bij te zetten werd 28 maart uitgeroepen tot nationale feestdag: Serfs’ Emancipation Day. De ‘Bevrijdingsdag van de slaven’ moet een jaarlijkse herdenking worden aan de omverwerping van het oude Tibet en de dag waarop China de Tibetaanse regering nietig verklaarde. ‘Het begraven van het feodaal slavensysteem en de bevrijding van een miljoen lijfeigenen was een natuurlijk proces in de geschiedenis… Een mijlpaal in de wereldwijde campagne voor de afschaffing van slavernij, een teken van vooruitgang van de mensenrechten’, zo liet Zhang Qingli, gouverneur van Tibet, weten op de website van het staatsagentschap Xinhua.

De jeugd van tegenwoordig

Vijf decennia Chinese overheersing hebben de Tibetaanse maatschappij dan wel grondig veranderd, de tijd is de Tibetaanse honger naar vrijheid en gerechtigheid blijven voeden. Zeker de jongere generatie vluchtelingen die vaak hun thuisland nooit gezien hebben laten hun stem steeds luider horen. Zij vormen het merendeel van het Tibetan Youth Congress (TYC) en maken zo een belangrijk deel uit van de grootste ngo onder de Tibetaanse vluchtelingen. Tsewang Rigzin, de 38-jarige voorzitter van het – naar eigen zeggen – 10.000 koppige congres was in maart in ons land. In Brussel stond hij de pers te woord naar aanleiding van hun actie ‘Indefinite Faste for Tibet’. Tsewang Rigzin groeide op in India en emigreerde in 1993 naar de Verenigde Staten. Beroepshalve kende hij verschillende loopbanen, van horeca tot vertegenwoordigen van hypotheken. Zijn politiek activisme bleef echter de rode draad doorheen zijn volwassen leven. In Amerika leidde hij verschillende afdelingen van het TYC en in 2007 werd hij verkozen tot voorzitter van de organisatie. Hij ruilde Amerika in voor India en heeft sinds zijn aanstelling als voorzitter de handen vol met het managen van zijn groepering.

Op deze historische dag (10 maart, nvdr) lanceert TYC een vasten van onbepaalde duur voor Tibet. Na het beëindigen van de demonstratie gaat de vastenactie van start voor de Chinese ambassade hier in Brussel. Deze hongerstaking onderstreept de noodzaak en urgentie van onze strijd. We hebben een lijst eisen voor de Chinese overheid: onder andere de stopzetting van haar koloniale politiek en de vrijlating van alle politieke gevangenen en arrestanten tijdens de protesten vorig jaar zijn vermeld. Er moeten ook onafhankelijke EU-onderzoeksmissies toegelaten worden en er moet een einde gemaakt worden aan de gedwongen hervestiging van nomaden en boeren.”

“We roepen hiervoor de hulp in van de Europese instellingen. Aan het Europees Parlement en haar ministers vragen we China onder druk te zetten om de harde aanpak- en heropvoedingscampagnes een halt toe te roepen. Ook de aanstelling van een speciale EU-vertegenwoordiger voor Tibet zou nieuwe inzichten en steun kunnen opleveren voor onze zaak.”

Op dit moment is de situatie in Tibet verschrikkelijk. China mobiliseerde duizenden extra manschappen militair personeel naar de regio. Er bevinden zich sluipschutters op de daken van kloosters en er wordt harder dan ooit opgetreden tegen de bevolking. De laatste vijf decennia is de ergste periode in onze 2000 jaar lange onafhankelijke geschiedenis. Meer dan 1 miljoen Tibetanen stierven als gevolg van de Chinese bezetting. Ons cultureel erfgoed – meer dan 6000 kloosters – werd verwoest. Beijing blijft volharden in zijn politiek van etnische assimilatie en marginalisatie van de Tibetaanse bevolking. Er is een totaal gebrek aan fundamentele mensenrechten. Om potentiële protesten te vermijden lanceerden de autoriteiten een 42-daagse strike hard-campagne. Meer dan 5000 Tibetanen werden ondervraagd en 81 Tibetanen gearresteerd. Het dagelijkse leven op het Tibetaanse plateau gaat gebukt onder een staat van beleg. Het is dan ook onze taak om de internationale gemeenschap hiervan op de hoogte te brengen en hun hulp in te roepen.

Het grote publiek is vaak niet op de hoogte van de wanpraktijken die plaatsvinden op het dak van de wereld. Nieuws over de regio haalt veelal de internationale media niet of verschijnt ergens in de marge. In januari werd naar aanleiding van een vreedzame protestactie de jonge Tibetaan Pema Tsepak doodgeslagen door de Chinese politie. De 24-jarige schilder trok op 20 januari met enkele vrienden de straat op. Gewapend met een spandoek ‘Onafhankelijkheid voor Tibet’ en zelfgemaakte Tibetaanse vlaggen riepen ze de omstaanders op niet deel te nemen aan Losar, het Tibetaanse Nieuwjaar. Chinese agenten arresteerden de demonstranten. Pema Tsepak kwam na drie dagen mishandeling vrij maar stierf aan zijn verwondingen in het ziekenhuis.

Vorige maand stak een monnik zichzelf in brand uit protest tegen het Chinese beleid. Enkele dagen geleden ontvingen we er foto’s van. Het incident viel voor in Aba, een etnisch Tibetaanse regio in de Chinese provincie Sichuan. Op 27 februari probeerden monniken van het Kirti-klooster deel te nemen aan de festiviteiten ter ere van Monlam. Zij werden de toegang tot het klooster geweigerd en keerden daarom terug naar hun vertrekken. Het klooster was een centrum van verzet tijdens de grote onrusten vorig jaar. Een monnik, genaamd Tapey, verliet echter het klooster. Zwaaiend met de Tibetaanse vlag stak hij zichzelf in brand. Nadat de politie arriveerde en drie schoten afvuurde, werd de jongeman afgevoerd naar een niet nader gekende locatie. China beweert dat de monnik werd behandeld voor zijn brandwonden aan nek en hoofd. Er is sindsdien niets meer over hem vernomen.

EU-Resolutie

Het TYC is ook de leidende groepering in ballingschap van de Tibetan People’s Uprising Movement, een overkoepelende beweging waar ook Tibetan Women’s Association en Gu Chu Sum deel van uitmaken. Het TYC was de initiatiefnemer van de mars richting Tibet, een protestactie tijdens de Olympische Spelen in Beijing. Als de meest militante onder de Tibetaanse organisaties in diaspora staat het TYC gekend voor hun radicale maar vredevolle acties. De organisatie werd opgericht in 1970 met de goedkeuring van de Dalai Lama en streeft naar de onafhankelijkheid van heel Tibet. Daarnaast fungeert ze als drijvende kracht voor hervorming en democratisering binnen de Tibetaanse gemeenschap.

Het is een hongerstaking van onbepaalde duur. De tijdspanne hangt af van de reacties op de actie en van de situatie in Tibet. Om eerlijk te zijn krijgen we veel steun van de Europese instellingen en vooral van het Europese Parlement. Maar nu, nu hebben we resultaten nodig. De tijd dringt voor onze natie. Vandaag is een historische, maar droevige dag voor ons. Een halve eeuw van Chinese bezetting en leven in ballingschap. Ik ben persoonlijk nog nooit in Tibet geweest en heb het land nog nooit gezien. Dat stemt me triest. Maar aan de andere kant mogen we zeker de moed niet laten zakken. We moeten blijven doorgaan met onze strijd en vandaag symboliseert dit des te meer. We moeten onze solidariteit tonen met de Tibetanen binnen Tibet die het Chinese regime blijven uitdagen. Al 60 jaar riskeren ze hiermee hun leven. Wij in de vrije wereld moeten hen eren met concrete acties. Mooie praatjes helpen niet meer.”

“Ons uiteindelijk doel is onafhankelijkheid en daar blijven we naar streven. Maar er zijn uiteraard verschillende factoren waar je rekening mee moet houden: ontwikkelingen op mondiaal vlak, kennis van het Chinese leiderschap en de evolutie binnen onze eigen gemeenschap zijn daarom belangrijk. We moeten zicht hebben op alles en onze strategieën daaraan aanpassen. Onafhankelijkheid is niet voor morgen, daar is tijd voor nodig. We moeten geduldig zijn en in stappen denken. Aan de top staat onafhankelijkheid maar daarvoor moeten we nog verschillende intermediaire doelen doorlopen.“

Tsewang Rigzing legde een memorandum over de hongerstaking voor aan de Europese instellingen. In dezelfde week nam het Europees Parlement een resolutie over Tibet aan. Ter gelegenheid van de vijftigste verjaardag van de Tibetaanse opstand onderstreepte het EU-Parlement het belang van dialoog tussen beide partijen. Met de resolutie hoopt men dat China de gesprekken herneemt over betekenisvolle autonomie voor Tibet binnen de grenzen van het Chinese grondgebied en de Chinese grondwet. De stemming resulteerde in 338 voor, 131 tegen en 14 onthoudingen. De resolutie verwerpt alle gebruik van geweld zowel door demonstranten als door de overheid. Verder riep het China op de vrijlating van iedereen die gearresteerd werd voor deelname aan vreedzaam protesten te realiseren en ijvert het memorandum voor de toelating van buitenlandse media en VN-mensenrechtenorganisaties.

Verschillende leden van het Europees parlement brachten een bezoek aan de hongerstakers en toonden daarmee hun solidariteit met de Tibetanen. Zo passeerden Eva Lichtenberger, EU-parlementslid van Oostenrijk, en de Italianen Marco Pannella en Marco Cappato, die een belangrijke rol speelde in het aanvaarden van de resolutie. Ook vice-president Edward McMillan-Scott bracht een bezoek aan de actievoerders en overhandigde een sympathiserende brief van de EU-president. Met zijn bezoek onderstreepte hij de steun van het parlement maar riep de hongerstakers tevens op te stoppen met vasten: ‘we don’t want to add more illness and death to the deaths caused by the regime, the most tyrannous in world’s history’ dixit McMillan-Scott. Na 10 dagen kwam er een einde aan de actie. In zijn eindrede liet Tsewang Rigzin weten dat dankzij de recente evoluties en de publieke steun de campagne haar doel had bereikt. “Though we are calling off this campaign but our struggle must and will continue until we regain Tibet’s independence.”

Mario in Tibet

Het onderwerp Tibet bleef waaien door de wandelgangen van de Europese instellingen. Voor het eerst bracht een officiële Europese delegatie een bezoek aan de Tibetaans Autonome Regio. Het Europees Economisch en Sociaal Comité (EESC) bracht, op uitnodiging van haar Chinese tegengewicht, een bezoek aan de regio. Het EESC fungeert als adviesorgaan voor de Europese Unie en treedt op als vertegenwoordiger van de burgermaatschappij. Midden september was de driekoppige delegatie te gast in China en bezocht er vier dagen de hoofdstad Lhasa. Met deze citytrip hoopte voorzitter Mario Sepi inzicht te verwerven in de economische en sociale toestand in Tibet. Ook plantte de delegatie het zaadje voor toekomstige samenwerking op het vlak van opleiding, werkgelegenheid en gezondheidszorg. De afgevaardigden van het EESC zagen het als hun taak een brug te slaan tussen de westerse perceptie van Tibet en de Chinese. Tijdens de vierdaagse bezocht de delegatie onder meer de Jokhang-tempel, het Sera-klooster en het Tibetaans Museum. In het museum staat een al even creatieve interpretatie over de Tibetaanse geschiedenis als bovenvermelde in Beijing.

Het wel en wee van Mario Sepi was te volgen op zijn blog en dagelijks kon je zijn avonturen op het dak van de wereld via het internet bekijken. Vooral het bezoek aan een lokale basisschool maakte een diepe indruk: de kinderen droegen traditionele klederdracht en kregen Engelse les. Het levende bewijs dat, volgens Sepi, het behoud van tradities een economische en sociale vooruitgang niet in de weg staan. Om de ontwikkeling van Tibet te begrijpen werd aangeraden een vergelijking te maken tussen de feitelijke verwezenlijkingen van China om Tibet te ontwikkelen en die van de Dalai Lama.

De spanning op zijn blog steeg evenredig naarmate Lhasa naderde. In zijn reflecties was gsm-bereik een van de grote mysteries en zeker iets om te onderzoeken. Ondanks de amicale sfeer die er heerste kwamen enkele kritische vragen aan bod. Een toekomstige autonome Tibetaanse economie leek de TAR-afgevaardigden eerder toekomstmuziek gezien Tibet de armste regio is binnen de Volksrepubliek. Ook kwamen de vrije toetreding en heropvoedingscampagnes in kloosters aan de orde. Het viel de delegatie op dat in de bezochte kloosters zowel burgers als monniken vrij konden praktiseren. Even opvallend was de massale aanwezigheid van politie en bewakingscamera’s. De gebruikelijke dalai lama-kliek was dan weer de hoofdoorzaak van de ongeregeldheden vorig jaar. Stuk voor stuk vragen die een vaag antwoord kregen.

Bij zijn terugkeer was Sepi vol lof over de economische boom in de regio en relativeerde de mensenrechtenproblematiek, die ‘slow but steady’ aan het verbeteren was. Volgens de delegatie kon de situatie nog het best vergeleken worden met Mezzogiorno, het achtergestelde zuiden van Italië of met Zuid-Tirol. Dit Duitstalig gebied behoorde voor WOI toe aan Oostenrijk maar werd na de oorlog toegewezen aan Italië. De delegatie concludeerde dat er ‘een goed niveau van welzijn en sociale bescherming’ heerst in Tibet.

Enkele weken voor de zestigste verjaardag van de Volksrepubliek (1 oktober 1949) was het voor de delegatie geen probleem Lhasa te bezoeken en heerste er een sfeer van vooruitgang en bescherming. Vijf dagen na hun thuiskomst konden we –in de kwaliteitskrant – lezen dat Tibet, gezien de geplande feestelijkheden, tijdelijk gesloten is voor buitenlandse bezoekers. Toch iets te verbergen dan?


Text and photo’s © Han Vandenabeele, november 2009