Tears of Tibet: The impact of Chinese policies on human rights and the environment in Tibet

130410-ALDEADLE-EVENT-IMAGES-Conference-Tears of Tibet (1)

In light of the ongoing self-immolations in Tibet, the number of which has now reached a tragic 111 (20 of them have been 18 years old or younger), we believe that the EU should have a stronger role in trying to solve the growing confrontation. For this reason Alliance of Liberals and Democrats for Europe (ALDE) will organise the conference “Tears of Tibet: the impact of Chinese policies on human rights and the environment in Tibet” and will take a closer look at the role of the European Union. The seminar will be held on Wednesday April 10 at the European Parliament in the Belgian capital of Brussels.

Tensions between the local Tibetans and the Chinese state have increased since the Tibetan uprising against the Chinese rule in 2008. Up to now we have unfortunately not seen any significant signs that the Chinese state is looking to achieve a genuine peace settlement.

The conference aims to review EP action for a peaceful solution and to discuss how to change the approach/strategy in order to help the Tibetan people. We will invite experts on Tibet who have also participated in the conference in previous years.

Because ALDE has organized it for the past two years, we believe that the tradition should continue. From the feedback that we have received from different NGO’s that represent Tibetan interest, this conference has had an enormous effect and upheld hope for a better future for the Tibetan communities.

Alliance-of-Liberals-and-Democrats-for-Europe-to-Reject-ACTA

Draft programme

  • 15:00 – 15:15

Welcoming address and introduction – MEP Kristiina Ojuland

  • 15:15 – 15:30

Ms Kate Saunders, Director of Communications, International Campaign for Tibet. Presentation of ICT’s latest report on self-immolations “Storm in the Grasslands: self-immolations in Tibet and Chinese policy”.

  • 15:30 – 15:45

Ms Katia Buffetrille, Ethnologist and tibetologist, École pratique des hautes études. Focus on self-immolations and freedom of religion from a human rights perspective.

  • 15:45 – 16:00

Mr Roy Strider, Estonian writer, human rights and social justice activist. Focus on the dangers and effects of radicalisation in the Tibetan struggle for independence.

  • 16:00 – 16:15

Mr Tenzin Norbu, Head of Environment Desk, Central Tibetan Administration. Focus on environmental issues.

  • 16:15 – 16:45

EEAS official (tbc)

Q&A – Open discussion

  • 16:45 – 17:00

Concluding remarks and recommendations – MEP Leonidas Donskis


More info on http://www.alde.eu

Europese Unie door het vuur voor Tibet?

Derde EU-conferentie ‘Tibet in Flames’ doet hoop in rook op gaan

28 maart – Lobsang Sherab een 20-jarige monnik uit het Ganden Tenpeling klooster in Ngaba steekt zichzelf in brand. Als negenjarige trad hij toe tot een klein klooster gelegen in de provincie Sichuan. Oktober vorig jaar trok de jonge man naar Kirti om er verder te studeren. Twee dagen na zijn  terugkeer in zijn geboortedorp overgiet hij zich met benzine en steekt het vuur aan de lont. Lobsang sterft ter plaatse.

Dezelfde ochtend blaast ook Jamphel Yeshi zijn laatste adem uit. Voor het oog van honderden landgenoten en media koos hij twee dagen eerder voor een laatste daad van verzet in hartje Delhi. De toon voor het bezoek van de Chinese president Hu Jintao aan India was gezet. Jamphel Yeshi haalde de krantenkoppen, de Tibetaanse wijk  werd afgezet, Hu trok zijn schouders op en de wereld draaide door.

Die woensdag werd in de Europese Unie wel stilgestaan bij het stijgende aantal zelfverbrandingen in Tibet, waarvan de teller toen op 35 levens stond (momenteel is dit aantal gestegen tot 51, nvdr). ALDE of de Alliantie van Liberalen en Democraten voor Europa organiseerde de conferentie ‘Tibet in Flames: the unfolding personal and collective tragedy of the Tibetan people’ in het Europees Parlement. Het seminarie was aan zijn derde proefstuk toe en stond onder leiding van Europarlementariërs Edward McMillan-Scott, vice-president inzake Democratie en Mensenrechten, en Kristiina Ojuland, lid van de Estse Hervormingspartij, als moderators van dienst.

Sir McMillan-Scott stak in het verleden zijn steun voor Tibet en de mensenrechten in China – het meest repressieve regime ter wereld, aldus de vice-president – nooit onder stoelen of banken. In 2009 bezocht hij de Tibetaanse hongerstakers van het Youth Congress voor de Chinese ambassade in Brussel. Vorig jaar kwam hij zijn steun betuigen aan Dr. Lobsang Sangay tijdens diens bezoek aan de EU. Hij bracht al meerdere bezoeken aan China en was de eerste politicus die in 1996 Tibet kon bezoeken na een driejarig verbod: “I followed the unfolding tragedy of the Tibetan people ever since. Sinds de Chinese bezetting verloren al 1,2 miljoen Tibetanen hun leven. In het laatste jaar is de situatie nog tragischer geworden met de zelfverbrandingen van meer dan 30 Tibetanen. Gebeurtenissen uit 2011 die volgens Time Magazine de minste publiciteit kregen, en dat blijft zo anno 2012. De beelden van de 27-jarige Jamphel Yeshi in New Delhi waren schokkend. Hij stierf  deze ochtend. Hopefully his sacrifice was not in vain. Daarom vraag ik een minuut stilte uit respect voor zij die zich opofferden, zij zijn geen slachtoffers.

GEEN WOORDEN MAAR DADEN

In het eerste deel van de conferentie ging het panel dieper in op de aard van zelfverbranding en de situatie ter plaatse. Ms Rigzin Genkhang van het Tibetbureau in Brussel vertegenwoordigde de Tibetaanse regering en gaf de aftrap. Ms Genkhang was van mening dat ze net wel het slachtoffer zijn van zes decennia lang Chinees wanbeleid. “Je moet niet ver kijken om de échte oorzaak te zien. Deze jonge mensen zijn geboren en opgegroeid onder de Chinese vlag. Het zijn geen verstotene of terroristen zoals de Chinese overheid beweert. De Tibetaanse regering en Zijne Heiligheid de Dalai Lama betreuren de zelfverbrandingen. Ze hebben verschillende malen opgeroepen om het leven te respecteren en niet over te gaan tot dergelijke extreme acties. Desondanks blijven Tibetanen zichzelf in brand steken. Beijing neemt zijn verantwoordelijkheid niet op zoals het een echte overheid betaamt en duidt de Dalai Lama aan als schuldige. Zijne Heiligheid is deel van de oplossing, niet van het probleem.“ Ms Genkhang onderstreepte de steun van de internationale gemeenschap als uitermate belangrijk voor de Tibetanen en de geweldloze strijd. Tot slot riep ze op voor de aanstelling van een speciale coördinator voor Tibetaanse zaken binnen de EU. Een agendapunt dat al enkele jaren op de tafel ligt maar waar tot op heden weinig gehoor werd aangegeven. Andere panelleden schaarden zich achter deze gedachte.

“Al drie jaar opeenvolgend worden deze seminaries gehouden dankzij de inzet van verschillende EU-parlementariërs. Ik heb de kans gekregen aan alle drie deel te nemen, als spreker of panellid. Daarom zou ik een tussentijdse evaluatie willen maken inzake het verloop en de beoogde doelen: er zijn weinig geboekte resultaten! Aan de ene kant zijn dergelijke initiatieven goed en geven ze de nodige morele steun. Aan de andere kanten lossen zo’n highlevel events weinig verwachtingen in. Sinds 2008 vragen we om een onafhankelijke delegatie naar Tibet te sturen. Vorig jaar werden de fundamenten gelegd voor een dergelijk missie. In Dharamasala hadden de vluchtelingen, Tibetaanse leiders en activisten hoge verwachtingen. Kort daarop werd het bezoek van het EP aan Tibet geannuleerd met als reden: de grote hoogte van het Tibetaans plateau zou gezondheidsproblemen met  zich kunnen meebrengen”, aldus journalist en auteur Roy Strider.

De Estlandse mensenrechtenactivist schreef reeds meerdere boeken over Tibet en is columnist voor ‘Tibet Sun’ en ‘Postmees’, de grootste krant in Estland. Hij woonde een tijdlang in Nepal en reisde uitvoerig door Tibet en India.Ondertussen staken meerdere Tibetaanse monniken, nonnen en burgers zichzelf in brand. Een noodkreet dat niet gehoord wordt. Hoeveel Tibetanen moeten er nog branden vooraleer conferenties overschakelen van woorden naar daden. We hebben het punt bereikt waarbij lobbyen met woorden geen zin meer heeft. We moeten lobbyen met acties. De vraag is niet of de Europese Unie groot of klein is in de wereld maar of ze eigenlijk wel iets kan betekenen. Vandaag moeten we reageren, er is geen tijd meer voor uitstel. Alstublieft, stuur een onderzoekscommissie naar Tibet.” Strider eindigde zijn discours met een passage uit de afscheidsbrief van Jamphel Yeshi.

“My beloved fellow countrymen- inside Tibet and in exile. What I want to convey here is the concern of the six million Tibetans. At a time when we are making our final move toward our goal – if you have money, it is the time to spend it; if you are educated it is the time to produce results; if you have control over your life, I think the day has come to sacrifice your life. The fact that Tibetan people are setting themselves on fire in this 21st century is to let the world know about their suffering, and to tell the world about the denial of basic human rights. If you have any empathy, stand up for the Tibetan people. We demand freedom to practice our religion and culture. We demand freedom to use our language. We demand the same right as other people living elsewhere in the world. People of the world, stand up for Tibet. Tibet belongs to Tibetans. Victory to Tibet!”

DE TAAL VAN VERZET

Lama Jabb groeide op in het noordoosten van Tibet en werkt als onafhankelijk onderzoeker. Hij studeerde en heeft eveneens les aan de Universiteit van Oxford. Lama Jabb plaatste de zelfverbrandingen in een historische context. Volgens Jabb beschouwen velen de recente golf van opstanden als ongezien in de Tibetaanse geschiedenis maar schept het verzet uit de jaren ’50 en ’60 een duidelijk precedent dat vaak over het hoofd wordt gezien. Verzet tegen China is er immers altijd geweest: “De meeste mensen kennen de grote uprising in Lhasa en de vlucht van de Dalai Lama die daar op volgde. Weinig mensen weten dat voor ’59 de provincies Amdo en Kham massaal in opstand kwamen. De ongeregeldheden bereikten een hoogtepunt na de invoering van zogenaamde democratische hervormingen. Maatregelen die het traditionele sociale systeem bedreigden. Dit zijn dezelfde gebieden waar nu de zelfverbrandingen voorkomen. De geschiedenis herhaalt zich. Vijftig jaar geleden vochten de Tibetanen in naam van de dharma en voor hun welzijn. Vandaag klimmen ze op de barricades voor het behoud van hun taal en identiteit. Het falen van het Chinese bestuur is dan ook de oorzaak van de recente golf zelfverbrandingen.”

Vervolgens ging Dechen Pemba dieper in op het internetgebruik  en bloggedrag in Tibet en China. Ze werd geboren in Groot-Brittannië en verhuisde in 2006 naar Beijing om er Chinees te studeren aan de universiteit. Tijdens haar verblijf reisde ze verschillende malen naar Tibet tot ze in 2008 terugkeerde naar Europa.

Momenteel is Dechen Pemba hoofdredactrice van de website ‘High Peaks Pure Earth’ (www.highpeakspureearth.com) , een site die Tibetaanse en Chinese blogs vertaalt naar het Engels. Ze liet weten dat de zelfverbrandingen niet goed gedocumenteerd werden online, mede door de zware internetcensuur. Enkel Woeser vormt hierop de uitzondering met haar blog ‘Invisible Tibet’. Daar rapporteert ze op dagelijkse basis over de verschillende gevallen van zelfverbranding en maakt daarvoor gebruik van de beschikbare berichtgeving uit zowel mainstream media als sociale netwerken. Haar blog is echter niet toegankelijk binnen China, idem voor Facebook en Twitter.

Toch zijn er volgens Pemba verschillende mogelijkheden om zich uit te drukken, namelijk door poëzie en proza. “Via woordspelingen en allerhande metaforen maken Tibetanen hun mening kenbaar op het net. Dan kan je lezen hoe groot het respect is voor hen die hun leven hebben opgegeven. Dergelijke stemmen ontbreken vaak in het internationale debat: de stemmen in Tibet. Helaas zijn veel blogs een kort leven beschoren. In februari dit jaar waren deze en gelijksoortige websites niet meer toegankelijk en van het net gehaald. Maar het leeft. Wij proberen zoveel mogelijk teksten te vertalen zodanig dat ze een groter publiek bereiken. Een van de gedichten over zelfverbranding heet ‘Mourning’ of ‘Rouwen’, geschreven door Sengdor in oktober vorig jaar.

“The sadness of living is more painful than death
Unbearable sorrow turned you all into glowing red skeletons
The mouth quivers with flames
The hands are pierced with flames
Flames burn in the breast
Rosary beads of fire scatter to the ground
Look at the smoke rising from the monastery’s golden roof
Look at the doors of each monk’s cell
In every moment
After a storm bursts on one grassland
Another storm bursts on the other grassland
Following the direction of the wind
Dark shadows move accordingly”

Professor Françoise Robin trok de lijn verder en focuste op de heropleving van de Tibetaanse taal en de protesten die ermee gepaard gaan. Al jaren doet ze onderzoek in Tibet rond de hedendaagse Tibetaanse literatuur, film en het internet. “De Tibetaanse taal heeft een heel lange geschiedenis en het alfabet kent haar ontstaan in de 7de eeuw. Je mag gerust stellen dat het een van de rijkste literaire schatkamers van de wereld is. Taal is een fundament van hun identiteit en civilisatie. Het Chinese beleid heeft aanleiding gegeven tot  twee grote, taalgerelateerde opstanden.

De eerste periode dateert van 2010 toen leerkrachten en leerlingen in Amdo op straat kwamen tegen de aangekondigde ‘tweetalige’ schoolhervormingen. De geplande hervormingen deelde het Tibetaans een ondergeschikte rol toe ten opzichte van het Mandarijns. De schoolgemeenschappen in Gansu en Qinghai eisten respect voor hun identiteit en wensten in het onderwijs het Tibetaans als hoofdtaal. Honderden mensen kwamen op straat. Eind 2011 en begin dit jaar lieten studenten opnieuw van zich horen. Protesten met 500 tot 1000 demonstranten. Dat zijn grote groepen als je weet dat Tibet slechts 2 inwoners per vierkante kilometer kent. Het algemeen ongenoegen en de onrust zorgden ervoor dat ook nu de ‘taalkaart’ werd gespeeld. In die gebieden heerst een sterk gevoel van zelfbewust zijn.

Maar het zijn niet enkel studenten die demonstreren, ook tal van ‘grassroots’ organisaties zijn actief. Zo wordt er binnen verschillende organisaties geijverd om enkel Tibetaans te spreken onder elkaar. Ook op officieel niveau zijn er initiatieven. De Qinghai Nationalities University zendt vrijwilligers naar Hualong om er de lokale bevolking hun taal terug te geven. De regio is hoofdzakelijk moslimgebied maar de bevolking bestaat voor een derde uit Tibetanen, volledig gesiniseerd in de laatste vijf decennia. Al 2000 studenten namen deel aan het project.”

Er ontstaat volgens Professor Robin een groter burgerlijk bewustzijn onder de bevolking wat zorgt voor een tegenreactie van de overheid: organisaties krijgen het aan de stok met officiële instanties, websites worden gesloten en tal van intellectuelen, dichters en ecologisten worden gearresteerd en verdwijnen.

EUROPESE BEPERKINGEN

Daarmee liep de eerste helft van de conferentie op zijn einde. In het tweede deel werd de respons van de EU betreffende de Tibetaanse crisis verder toegelicht door verschillende leden van het Europees Parlement. Kristiina Ojuland leidde het panel in: “Het afgelopen jaar heeft ons parlement via enkele resoluties getracht een sterk signaal te geven omtrent de Tibet kwestie. Toch moet ik toegeven dat de inspanningen langs de kant van de Europese Raad en Commissie niet zo duidelijk en scherp omlijnd zijn. Natuurlijk willen we snel resultaten maar we moeten de capaciteiten van de EU in rekenschap nemen. Het EEAS (European External Action Service, het departement binnen de Commissie dat het crisisbeleid regelt, nvdr.) is nog maar een jaar effectief in werking. We blijven achter de aanstelling van een Tibet-coördinator staan. Ook het idee om een Europese delegatie te sturen, zoals eerder vernoemd, is nog niet volledig dood gebloed. We moeten deze ideeën blijven pushen.”

Eerst kwam de Tibet Intergroup aan bod met Thomas Mann en Eva Lichtenberger, respectievelijk voorzitter en vice-voorzitter. De groepering telt meer dan 100 parlementsleden en zorgt ervoor dat Tibet op de Europese agenda blijft. Vooral Eva Lichtenberger had interessante doch alarmerende commentaren te delen. Naast haar jarenlange participatie in de Intergroup maakt ze eveneens deel uit van de delegatie voor betrekkingen met de Chinese Volksrepubliek. “Dat verbaast sommigen misschien, maar het creëert extra kansen om Tibet aan te kaarten met onze Chinese tegenpartij. Wat ik dan ook doe. Het was in deze hoedanigheid dat ik Tibet bezocht en voor zij die het zich afvragen: we hebben het overleefd! Het is dus absurd om de grote hoogte als excuus te gebruiken. Natuurlijk werd het bezoek in ‘goede’ bannen geleid en China toonde wat ze wenste te tonen. Desondanks waren de problemen niet weg te steken en zichtbaar voor iedereen die het wilde zien.

Een ad hoc delegatie alleen is niet voldoende. Er moeten ook  specialisten inzake mensenrechten aan deel nemen, met kennis van dossiers. De reden waarom we nu de banden aanhalen met de Mensenrechtencommissie, to join forces. Helaas heeft de president van de China-delegatie, hoe zeg ik dit beleefd, weinig oren naar mensenrechten. Dit bevordert de situatie uiteraard niet. De Europese lidstaten kennen een niet geziene angst voor de economische macht van China. De steun voor Tibet binnen Europa staat op een dieptepunt. Er wordt enkel gekeken naar de korte termijn opbrengsten waardoor de Tibetaanse zaak op de achtergrond verdwijnt.

Last but not least was het de beurt aan Dr Gerhard Sabathil, Director for Strategy, Coordination and Analysis. Het panel hoopte dat de aanwezigheid van het EEAS de nodige duidelijkheid zou komen scheppen over de rol van Europa binnen de Sino-Tibetaanse kwestie. De verwachtingen waren dan ook hoog gespannen. “De EU betreurt de situatie in Tibet en het stijgende aantal zelfverbrandingen. We zijn ons bewust van de stijgende repressie en strakke controle in de kloosters. Op een consistente manier brengen we de problematiek ter sprake met de Chinese autoriteiten. Keer op keer kaarten we dit aan, bij elke gelegenheid. Onze bedenkingen worden echter telkens weg gezwaaid. China benadrukt de ontwikkeling en vooruitgang in Tibet en wijst  externe krachten aan als reden van de onrust.

Een speciale coördinator zou geen meerwaarde kunnen betekenen aan de reeds geleverde inspanningen. Dergelijk persoon zou waarschijnlijk geen toegang krijgen tot de regio. Ook de Amerikaanse afgevaardigde is nog nooit toegelaten. We hopen dat de dialoog tussen de gezanten van de Dalai Lama en Beijing terug worden opgestart (het laatste onderhoud dateert van januari 2010, nvdr.). Enkel deze gesprekken kunnen tot een constructieve oplossing leiden. De aanstelling van coördinator is voor ons dus geen streefdoel want we streven naar resultaten. Een afgevaardigde zou China tegen de haren kunnen strijken en het diplomatische proces tegenwerken.”

CHINA LAAT ZICH HOREN

Uitspraken die de nodige reacties los maakten uit het publiek. Het EEAS bleef herhalen dat een aanstelling niet opportuun is en een meerwaarde zou betekenen aan het Tibet-dossier. Misschien moeten ze het dossier nog eens van naderbij bekijken?

Daags voor de conferentie schreef de Chinese staatskrant Xinhua een scherp artikel waarin de Dalai Lama vergeleken werd met Hitler en de Nazi’s. Beschuldigingen die het lijstje van ‘jakhals’ en ‘wolf in schapenvacht’ vervolledigen. Een reactie op recente uitspraken van de Dalai Lama over migratiestop en het belang van de eigen taal. “The remarks of the Dalai Lama remind us of the cruel Nazis during the Second World War” en “How similar it is to the Holocaust committed by Hitler on the Jews!” sprak de officiële website.

Enige tijd later was de Engelse versie van het artikel niet meer te bezichtigen. Vreemd… Ook de zelfverbrandingen werden de ‘dalai clique’ aangewreven, zoals te lezen staat op chinatibet.people.com, eveneens een officiële staatskrant:

“Now it is clear that the self-immolations are nothing but staged scenes directed by the Dalai Lama group, serving
their separatist motive and agenda. In any sense, self-immolation is violent, brutal and extreme, going against human nature, morality and tenets of Buddhism. Reasonable people won’t endorse such behaviors. However, instead of condemning self-immolations, the Dalai Lama honored these innocent victims as heroes and martyrs, glorifying self-immolation as a non-violent means to seek the so-called justice and freedom.”

Ondanks dergelijke uitspraken en 35 zelfverbrandingen later acht Europa het duidelijk niet nodig om extra maatregelen te treffen en houd ze vast aan haar strategie. Tibet blijft een heet hangijzer binnen de wandelgangen van de Europese Unie. Zo warm dat niemand het durft of wil aanraken. Roy Strider sloeg de nagel op de kop met de vraag ‘of de Europese Unie, groot of klein, überhaupt iets kan betekenen.


Text and photo’s © Han Vandenabeele, march 2012