Golog Jigme, Former Tibetan Political Prisoner Testifies Before the European Parliament


BRUSSELS – Golog Jigme, former political prisoner and human rights defender testified before the European Parliament’s Subcommittee on Human Rights in Brussels yesterday.

“I was born in a nomad’s family in Eastern Tibet. I am a non-violent freedom fighter. I am a human rights defender. I am a filmmaker. I made a documentary called Leaving Fear Behind. Because of this, the Chinese authorities arrested and tortured me,” he said as he began his testimony. He was imprisoned three times and tortured by the Chinese authorities for making the documentary Leaving Fear Behind and for involvement in March 2008 peaceful protest in Labrang. After his first arrest in 2008, he was tortured by the Chinese authorities for 51 days.

“Once, they hung me forward with my back against the chair,” he said. “Both my ankles were shackled below the chair’s seat and wrists shackled on the chair’s small metal table. My feet were not touching the floor. It was like hanging on the chair. The weight of my whole body was borne by my shackled ankles and wrists. This made me feel that my chest was going to split into two and all my intestines were going to fall onto the floor. I became very dizzy and could not see properly.”

The Chinese security officials beat him on his back with tiny metal sticks, kicked him and gave him electric shocks in his mouth. “The pain the chair caused when they hung me was too extreme to feel any of the pain caused by the metal sticks or the kicking. When they gave me electric shocks, I could feel nothing. I could only smell the burning of my own flesh,” he said.


The pain of thirst was the second worst torture for him. Due to heavy loss of blood during torture, “I felt like I was dying from thirst. I was only given a very small amount of water. Over time, I got used to hunger and sleep deprivation, but never to being thirsty,” he said.

He was arrested for the second time in 2009 and again in 2012. Fearing for his life during the detention in 2012, he managed to escape in the middle of the night. While he was hiding in the mountains, he learned that the Chinese police had put out a warrant for his arrest for murder, which he never committed.

He thanked the European Parliament and requested the Parliament to call on China to impose a moratorium on the settlement of Tibetan pastoral nomads and to allow diplomats, parliamentarians and journalists, free access to Tibet. Finally, he called on China to improve the living conditions of the over 2,000 Tibetan political prisoners currently in Chinese prisons who have been detained and sentenced for peaceful expression of views or non-violent dissent and for their immediate release.

He also appealed for the release of his friend Shokjang, a young Tibetan writer and blogger sentenced to three years in prison on 17 February 2016 after he wrote a blog post about an intense build up of Chinese security forces in the Rebkong area.

Speaking on China’s new counter-terrorism law, he said it gives an even larger scope for the penalization of almost any peaceful expression of Tibetan identity, acts of non-violent dissent, or criticism of ethnic or religious policies.


Mr Tőkés László, a senior member of the Subcommittee on Human Rights chaired the hearing. Dr Joëlle Hivonnet of the European External Action Service (EEAS) said in her statement, “We were humbled by his (Golog Jigme) testimony. It is important for us to hear first hand information.”

Golog Jigme had met the Council of the EU’s Working Party on Human Rights (COHOM) and the Asia-Oceana Working Party (COASI) Chairs, as well as officials from the European External Action Service (EEAS) on Monday. “I know what it is to live under Communist rule because I grew up in Romania,” said Mr László in his concluding remark.

Golog Jigme had a detailed meeting with Amnesty International, Human Rights Watch and International Federation for Human Rights yesterday morning.  In the evening he spoke to the members of the Tibet Interest Group in the European Parliament and “Leaving Fear Behind” documentary was screened.

He arrived in India in May 2014. The Swiss authorities granted him political asylum in 2015. He is visiting Brussels to share first-hand account of his experience in a Chinese prison and his way to freedom. His visit was jointly organised by the International Campaign for Tibet and Bureau du Tibet, Brussels.


Golog Jigme:

“First of all, I would like to greet every one of you. My name is Golog Jigme. I was born in a nomad’s family in Eastern Tibet. I am a non-violent freedom fighter. I am a human rights defender. I am a filmmaker. I made a documentary called “Leaving Fear Behind”. Because of this, the Chinese authorities arrested and tortured me. Why did I make this documentary? The Chinese were propagating lies about the situation in Tibet. I wanted to show the real situation inside Tibet.

In this documentary, the Tibetan people are speaking out the reality in Tibet under Communist China’s occupation. In Tibet, there is no human freedom, no freedom of expression, no freedom of movement, no freedom of language, no freedom of religion, not even freedom of thought. Because of this situation, I made this documentary.

In 2008, there was a huge uprising all over Tibet. I participated in these protests. For making the documentary and taking part in these protests, the Chinese arrested me three times. You wouldn’t believe how the Chinese security forces arrested me, a Tibetan Buddhist monk. Over 60 policemen and over 300 military officials came and arrested me. When they arrested me, they pointed two rifles at my head. They beat me with their rifle butts. I was knocked to the ground and was bleeding. My whole body was soaked in my blood. That is how they arrested me. There were military vehicles all over the village. This is just shocking and unspeakable. That is how I was arrested in 2008.

So after arresting me, they tortured me in prison. I was subjected to a new torture method called the Iron Chair (the Chinese call it Lohuten). I was tortured naked on this chair day and night for 51 days.  ON this chair, they tortured me in three different ways;

  1. My wrists were cuffed on a small metal table attached to the chair, my chest and legs shackled to the Iron Chair.
  2. My chest and both legs shackled to the Iron Chair and my shoulders locked back. Then they hung me. This made me feel that my chest was going to split into two and all my intestines were going to fall onto the floor. I became very dizzy and could not see properly. I can never express how this torture felt.
  3. My wrists were cuffed on a small metal table, legs bent beneath the seat and cuffed below. Then they hung me. The weight of my whole body was born by my shackled legs and wrists.

They beat me on my back with tiny metal sticks, kicking me and giving electric shocks to my mouth. The pain the chair caused when they hung me was too extreme to feel any of the pain caused by the metal sticks or the kicking. When they gave me electric shocks, I could feel nothing. I only smelt the burning of my own flesh.

After a few weeks, the skin from my bottom began to rub off through the four holes cut into the iron chair seat.  I was removed from that iron chair occasionally, but then faced beatings on the floor. They shackled my arms around a stove’s chimney. The heat was so strong there was sweating coming from his face. My hands and chest were burned.

DSC_0357 - kopie
Lungta – TSG Belgium came to welcome and support Golog Jigme at the EU-Parliament.

The prison authorities wanted me to give them the names of the Tibetans who spoke in my documentary. Also they wanted to know who told me to participate in the peaceful protests. That is why they tortured me.

The pain of thirst was the second worst torture. Due to heavy loss of blood, I felt like I was dying from thirst. I was only given a very small amount of water. Over time, I got used to hunger and sleep deprivation, but never to being thirsty.

I am a non-violent freedom fighter and with great pride I can tell you that I did not betray one single person. I did not respond and they said, if you don’t speak, your mouth is of no use. And then with a lighter they burnt my lips three times. The pain was unbearable. I cannot express how this felt. That’s how I was tortured for 51 days. I am a living testimony of Tibetan people’s suffering in Tibet. It’s not only me. There are currently over 2,000 Tibetan political prisoners in Tibet.

I am at the European Parliament today to share with you, the torture and sufferings of my fellow Tibetans. But, the mental torture is worse than physical torture. Something you could not imagine. I still wonder why they tortured me mentally. It was terrifying. They forced me to denounce His Holiness the Dalai Lama and the Tibetan Youth Congress. They said no one could protect me. They said, “the West wouldn’t protect you. America won’t protect you. If there is someone who can protect you, you can call him now”. “There is no one who will save you. If we kill you now and put your body into the dustbin, no one will care about that”, they said. I went through a lot of hardship, but I always continued my activities for the Tibetan people. No matter how hard they tortured me, not even one day did I give up my fight for the Tibetan people.

In 2009, I was arrested for the second time. When I was arrested for the third in 2012, the Chinese guards told me that they would take me a medical examination. They said I might get pills or an injection if the doctors found anything. They were very firm and emphasized that I must follow the doctor’s orders exactly.

I was certain that my life was in danger. Fortunately, I was able to escape one night. While I was hiding in the mountains, I learned that the Chinese police had put out a warrant for my arrest for murder, which I never committed.

I did not want to leave my country. I wanted to continue my human rights work. But when my life was at risk, I had no choice but to escape. Many people risked their lives for my escape.

Today, I appeal to you. Please don’t’ pretend as if you don’t see and hear the Tibetan people’s suffering. Tibet has become like a prison under Chinese occupation. I escaped from this prison. I came to a free country. My body is in a free country but my heart will always remain with the suffering of my Tibetan brothers and sisters. When I think about what they go through, there is not a single day I feel happy being in a free country.

Our freedom struggle needs support from you. As I said, there are over 2,000 documented Tibetan political prisoners who are going through a lot of suffering and torture. Tibetans are protesting against Chinese rule through self-immolations. Over 140 heroes have self-immolated. So, it is important that we talk about these people and their plight and not act as if we don’t see them.

Tibetans are being killed in Tibet. I am always talking about the Chinese government as a terrorist state. Why? With weapons in their hands, they are killing people who are talking about freedom, democracy, about truth. What other name can we call them other than a terrorist state? This is a terrorist state. I want to request the following to the European Parliament;

  1. Call on China to impose a moratorium on the settlement of Tibetan pastoral nomads, which runs counter to scientific evidence pointing to the need for livestock mobility in ensuring the health of the grasslands and mitigating negative warming impacts on the environment of the Tibetan plateau.
  2. Urge the Chinese authorities to put an end to the annual closure of the Tibet Autonomous Region around 10th March and to allow foreigners, including independent experts, diplomats, parliamentarians and journalists, free access to Tibet at any time so that they can see the situation in Tibet for themselves.
  3. Call on China to improve the living conditions of the over 2,000 Tibetan political prisoners currently in Chinese prisons, and to immediately release all those Tibetans who have been detained and sentenced for peaceful expression of views or non-violent dissent (e.g: Shokjang, a young Tibetan writer and blogger sentenced to three years in prison on 17 February 2016 after he wrote a blog post about an intense build up of Chinese security forces in the Rebkong area); Express concerns about the new counterterrorism law, which in conflating ‘terrorism’ with an undefined ‘extremism’ linked to religion, gives an even larger scope for the penalisation of almost any peaceful expression of Tibetan identity, acts of non-violent dissent, or criticism of ethnic or religious policies.

I thank you very much for giving me this opportunity to speak in the European Parliament.”


100th Tibet Intergroup meeting at the European Parliament

His Holiness the Dalai Lama sends message to European Parliament’s meeting on Tibet


On 19 February, the European Parliament held its 100th Tibet Intergroup meeting, hosted by MEP Thomas Mann, President of the Tibet Intergroup. For this occasion, the International Campaign for Tibet (ICT) and the Office of Tibet Brussels co-organised a special event with Mr. Kelsang Gyaltsen, Special Representative of the Dalai Lama to Europe, and Mr. Matteo Mecacci, ICT President. Keynote speakers were Mr. Alan Cantos and Mr. José Elias Esteve Molto, lawyers in the recent groundbreaking Tibet lawsuits in Spain, and Mr. Thupten Wangchen, main plaintiff in the case.

His Holiness the Dalai Lama sent a message to the 100th session of Tibet Intergroup meeting at the European Parliament on 19 February. The meeting was attended by over 200 people including Members of European Parliament (MEP) and their staff.

intergroup-flyerIn his message, His Holiness the Dalai Lama said “Although I no longer hold any political responsibility, as a Tibetan I cannot help but be concerned about my compatriots’ well-being. The Tibetan issue is not only about the political rights of the Tibetan people, but also about matters that impact humanity at large. Firstly, because the Tibetan plateau has been shown to affect climate change and because the major rivers that rise in Tibet supply more than one billion people across Asia with water, the Tibetan environment is of crucial importance to the region. Secondly, because Tibetan Buddhist culture focuses on peace, non-violence and compassion, it is of value to the world and worth preserving.”

The situation in Tibet at present is grim.
Tibetan culture remains under threat. Meanwhile, the Chinese authorities are relentless in their suppression of any sign of protest or dissent. And yet, it seems the greater the suppression, the stronger is the Tibetan spirit of resistance. The only lasting solution will be when the Chinese Government addresses the Tibetan people’s aspirations so they can be resolved through equitable negotiations. On our part, the elected 


Tibetan leadership has reiterated its commitment to the Middle Way Approach of not seeking separation, but genuine autonomy for the Tibetan people,” His Holiness said in his message which was read out by Mr. Thomas Mann,  President of the Tibet Intergroup in the European Parliament.”

In recent times, the Chinese Communist Party has begun to focus on the needs of the rural population and the poor. Part of this involves the need to raise the functioning of the judicial system to international standards. People who know President Xi Jinping tell me that he works in a more open and realistic way. In  fact, he seems to be taking some courageous steps to reduce corruption. I hope he will be able to bring about political reform in much the same way that Deng Xiaoping brought about the market reforms that have made China so economically powerful.

DSC_0017If China changes in a positive direction, we can hope for more transparency from the leadership. This in turn will lead to trust and respect. Such a development will enable China to earn the respect of the international community, while also resolving issues like the Tibetan question for the benefit of everyone involved. I hope bodies like the European Parliament can find ways to encourage China in this direction,” His Holiness said in his message.”

The panel of speakers in the meeting include Mr. Kelsang Gyaltsen, the Special Representative of His Holiness the Dalai Lama to Europe, Mr. Matteo Meccaci,

President of International Campaign for Tibet, Ven. Thupten Wangchen, member of Tibetan parliament, Mr. Alan Cantos, Director of Comite de Apoyo al Tibet and Dr. Jose Elias Esteve, lawyer for the ground breaking Tibet Lawsuit in Spain.

The speakers of the intergroup meeting spoke on a wide range of issues related to Tibet and the current situation inside Tibet.

Mr. Cantos and Dr. Esteve in particular spoke on the Tibet lawsuit in Spain and its background, and their endeavours in pursuing the case in the Spanish court of law.  They also spoke on the political pressures to abandon the lawsuit, and how such pressures threaten to undermine democratic values of Spain as a country and the EU in general. They urged the Spanish political parties to launch a campaign to reverse the constitutional reform undertaken by the Spanish parliament to stifle the lawsuit against the former Chinese leaders.


Speech of Kelsang Gyaltsen, Special Representative of H. H. the Dalai Lama at the 100th Meeting of the Tibet Intergroup of the European Parliament

It is a great pleasure and an honour for my Tibetan colleagues and me to participate in this special meeting of the Tibet Intergroup of the European Parliament. This opportunity means a lot to us Tibetans. For it offers us the chance to express to you personally our sincere appreciation and gratitude for your sustained and committed support and solidarity with the non-violent freedom struggle of the Tibetan people.

Your support and friendship sends a clear message of hope, encouragement and solidarity to the people of Tibet at a time when Tibetans in Tibet are undergoing the harshest wave of repression and persecution since the Cultural Revolution. Last Thursday, Lobsang Dorjee, a 25 years old native of Ngaba county in Sichuan Province, became 126th Tibetan to resort to self-immolation to protest against the Chinese repression in Tibet. He is the second Tibetan to commit self-immolation in 2014.

DSC_0011As a Tibetan engaged in raising awareness and support for the cause of Tibet in Europe for many years, I am aware that there is a school of thought among politicians who consider public statements and resolutions condemning human rights abuses, calling for respect for human rights and peaceful conflict resolutions as empty gestures and window-dressing politic. They argue that such acts constitute a “loss of face” of the Chinese leadership and hence counter-productive. But on the other hand they are not willing to consider whether such restrain in avoiding the loss of face of Chinese leaders is also leading to the loss of more life of the repressed and persecuted people.

The so-called “silent diplomacy”, which this school of thought favours, often result – whether deliberately or unintentionally – in evasion, denial and silence about oppression, injustice and abuse of basic rights and freedoms. This is psychologically and morally more devastating for victims of oppression and injustice than the actual repressive measures

DSC_0041In the case of Tibet we realize that there is little that can be done from the outside that immediately brings some improvements in the difficult situation of Tibetans in Tibet. However, statements of concern and support and resolutions on human rights violations in Tibet by distinguished bodies such as the European Parliament send the message to the people in Tibet that they are not forgotten, that Europe cares and is aware of their suffering and that Europe is committed in promoting a peaceful and just resolution to the issue of Tibet. This is a message with tremendous power to give hope and uplift the spirit of the Tibetans in Tibet. This is also the way to persuade Tibetans in Tibet not to loose hope and patience and not to resort to self-immolation in acts of protest. The Tibetan leadership in exile will continue to appeal to our countrymen to refrain from such drastic forms of protest.

Despite the very grim current situation in Tibet I believe there are grounds to entertain a degree of hope and optimism for some movements on the issue of Tibet in the near future.

First of all the spirit of resistance of the Tibetan people in Tibet has never been stronger than today. Tibetans in Tibet have never been more united and determined in reasserting and defending their distinct culture, religion, language and identity. The majority of Tibetans in the frontline of the protest are under 30 years of age. This is a clear indication that this popular resistance is to stay on for a long time to come.

Furthermore, with little notice taken outside of China a vigorous internal debate has been going on in China on policies towards the minorities. Such a national debate on minorities has been non-existent in China a few years ago. This is a clear indication of the increasing awareness and importance of issues related with minorities in China.

Moreover, there is a new leadership in China. According to information from Chinese sources within the new Chinese leadership there are people who feel that there is a need to address the problems in Tibet. But it also says that there is strong opposition to such views. The policy announcements after the Third Plenum of the Chinese Communist Party indicate that the top leadership will take more control of issues such as Tibet and Xinjiang. This is to be welcomed. So far the ossified and hard-line attitude of the entrenched party bureaucracy dealing exclusively with minorities policies has been the major obstacle to any changes on the Tibet issue. Moreover, the new Chinese leadership is yet to formulate and announce its thinking and policy on Tibet.

There is movement in China on issues that have a bearing on the Tibet issue. Because of these developments it is a crucial time for members of international community to engage the Chinese government on Tibet. There is a unique window of opportunity to act on Tibet. The European Union can play a leading role in the opening of a new page in Tibetan-Chinese relations under the new leadership in China which is marked by the spirit of dialogue and reconciliation.


For this to happen there is a need for robust, coherent and concerted efforts by members of the international community. In this context it is crucial that the Tibet Intergroup of the European Parliament continues to take the lead in international efforts promoting a peaceful resolution of the issue of Tibet through dialogue and negotiations. I am, therefore, appealing to you personally and to the leaders of the European Parliament to ensure that the next legislative of the European Union continues with the long and honourable tradition of championing the peaceful and just cause of the Tibetan people by reconstituting a strong and vocal Tibet Intergroup.  The people of Tibet need your continued support and solidarity.

Photos © Han Vandenabeele

Conference on Tibet’s Environment at the European Parliament in Brussels 19th June 2013


On Wednesday 19th June 2013, a conference on Tibet’s Environment was organized at the European Parliament in Brussels. It was hosted by the Members of the European Parliament Mrs. Satu Hassi (Greens), Mr. Thomas Mann (EPP) and Mrs. Lidia Joanna Geringer de Oedenberg (S&D), and jointly organized by the Office of Tibet in Brussels, the International Campaign for Tibet (ICT) and the Unrepresented Nations and Peoples Organization (UNPO). Keynote speaker was Mr. Tenzin Norbu, Head of the Environment and Development Desk of the Central Tibetan Administration at the DIIR in Dharamsala, India.

More than 60 people attended the seminar, including Members of the EP and their assistants, journalists, Belgian Tibet Support Groups such as Tibetan-Flemish Circle of Friends (Tibetaanse-Vlaamse Vriendenkring), Lungta Association Belgium and Lights on Tibet, and officials from the European Commission. Representatives of Tibetan-Flemish Circle of Friends were president Dennis Barbion and Phuntsok Dolma. Moderators were Members of the EP Mrs. Satu Hassi and the President of the Tibet Intergroup at the EP Mr. Thomas Mann.


MEP Mr. Thomas Mann welcomed everyone and expressed his gratutide for participDSC_0294ating in the conference about this very important subject, the damaged environment in Tibet. “The environment in Tibet has undergone many changes, due to the global climate change, deforestation and depopulation. We warmly welcome Mr. Tenzin Norbu from Dharamsala in India and we are looking forward to hear his speech. We at the European Parliament are united, there is a lot of solidarity and unity for Tibet among many Members of the European Parliament.”

The Tibet Intergroup of the European Parliament consists or more than 110 MEPs and was founded by Mr. Michel Hervé (French member of the EP) in 1989 to fulfill three main objectives: creating opportunities for informal discussion amongst MEPs who were interested in the situation in Tibet, providing information on the subject for their colleagues and the public in general and encouraging various form of political actions.


MEP Mrs. Satu Hassi: “The Environment is a global problem, it’s not only regional or national but it’s global. The ice mass at the poles is melting. Because of general climate changes the glaciers melt. On the three poles the ice is melting, not only at the North of South Pole but also in Tibet, the Third Pole. Many major rivers originate in Tibet. A lot of people depend on those big rivers, 2 billion people or 47% of all the population depend on those rivers that are sometimes heavily polluted. Another great influence on the EnvironmDSC_0282ent are the destructive industries, for example mining by the Chinese in Tibet on a large scale. Sometimes there are tragic incidents in the mining like the one in March 2013 when 83 miners got killed.”


After these introductions by the MEPs, Mr. Tenzin Norbu of the DIIR Environmental Department in Dharamsala gave a speech enriched with a PowerPoint presentation showing statistics, pictures and videos.

Mr. Tenzin Norbu: “At the Environmental and Development Desk we are checking the destruction of the Environment in Tibet, the industries who have an impact on this, and the influence on the local people. In my talk I will focus on 3 issues: deforestation, the nomads movement and the global climate change.”


Mr. Tenzin Norbu explained that Tibet is considered by scientists as the Third Pole: “Tibet has the largest reservoir of fresh water, for example in lots of glaciers, but also in permafrost and rivers. Tibet has 46,000 glaciers covering an area of 105,000 sq. km. It is the highest, largest and coldest plateau on Earth. Tibet has more fresh water than the North and South Pole. Tibet is the central point of negotiations between China and India, two world powers. The Tibetan Plateau is 4,500 meters above sea level, but now it looks like an upland island high above sea level as the ice is melting. Tibet is the Water Tower of Asia. 30% of all the water flows from Tibet. The Mekong river is the most important, also for fishermen.”


He mentioned the resource exploitation. There are 200 active mining sites in Tibet, most copper mines but also gold etc. There are more than 30 different resources. Another fact is the deforestation in Tibet. In 1950 there were 25 million hectares forests in Tibet, in 1985 13,5 million.  Because of the deforestation there has been a huge flood of the Yangtse river in 1998, so there is a huge global ecological problem because of the new industries. In 2012 there is still lots of deforestation, for example in the East of Lhasa. “Something is not right in Tibet and today we don’t speak about human rights but about the environment only. About the mining, there are 3 zones of copper mining in Tibet. Already 26,700,000 tons of copper was mined and 755 tons of gold. We raise the big question for who is this beneficial? Is it beneficial for the locals? No, not at all…” A short video from 2009 was shown about the wastewater discharge in a local stream in Dineth in Amdo. On the video you could see the dumping in the local water very clearly. Of course this only happens at night.

Mr. Tenzin Norbu: “Another thing are the rare Earth elements. To the South of the Nam Tso Basin, heavy materials and rare elements were found in the soil. There is also a lot of lithium mining. In Gyama Valley, cupper sulphite, a heavy metal was detected in the surface water. The Chinese authorities always say that there is no problem with the water, that the water in Tibet is fresh. Because of the pollution, also lots of animals died.”

In Tibet, the Tibetan people protest against the destruction of the Environment and the mining of the natural rDSC_0290esources. In Shigatse there have been lots of protests against the mining in 2010, but also in Shifang, Sichuan, in July 2012. “In 2010 there have been 15 different mining protests in Tibet, and 4 protests in 2012. Thousands of people in total have protested. The locals raised their voice and sometimes the protest was successful and the mining was stopped. Such actions give us a huge hope, not just for the Tibetans but for the environment.”


Another issue is the exploitation of Water Resources, the damming of rivers. This is important for many South Asian countries. No river in Tibet is not being dammed, and because of damming, seismic events were very active from 1973-2012.


Pastoral nomadism


Mr. Tenzin Norbu: “The Tibetan word for nomad is ‘drokpa’ and in fact nomad is not a good translation, it’s a mobile lifestyle. For 8000-9000 years there is a pastoralist culture in Tibet. The Chinese authorities say the drokpa are are economic migrants but in fact it’s nomad removal, it’s not a resettlement as the Chinese say. Grassslands need to be grazed, grazing extend the growing season. The first removals of nomads were in the Machu-Drichu-Zachu region. China says it wants to educate nomads but testimonies of nomads who fled Tibet has stated that the policy of removal is not even explained to the nomads. With the removal of nomads and the new lifestyle, there is a big problem of unemployment and alcohol, but there is also a lot of begging, prostitution and poverty.”


The damage to the meadows is final, the grasslands cannot be restalled. The nomads who were expelled, are now living in ghettos. They are also used for tourism reasons. They have to dress up with their traditional clothing and decorations for pictures for tourists. Now people also need to pay an entrance fee to visit the Holy Lake. Nomadic women are also used for washing the cars of the Chinese police and the children are not taught at school. The nomads don’t have a choice, they cannot go back, this is not possible because they don’t have a life stock. Afterwards, the 15 minutes documentary “From Nomad to Nobody” by Michael Buckley was shown, about the life of nomads in Tibet, their removal by the Chinese authorities and the life in the ghettos.


Impact climate change


Mr. Tenzin Norbu: “20% of the glaciers is retreated in 40 years, so 20% of the glaciers is lost. The Himalaya is retreated on a fast rate compared with European and other glaciers. The permafrost is melting because of the global warming but also due to human interference. In connection with those human disturbances, the change is due to renovations, for example the construction of highways. This has a huge impact on the environment. There is thermal slumping, and the highways need to be repaired every few years because of subsidence. There is also vegetation destruction, and because of the highways, the ground temperature is affected. The big questions are: who has benefit of all this, and who is employed? Definitely not the locals. The Chinese always politicize protests by Tibetans, also protests to protect the environment.”


The Tibetan Plateau plays an important role in generating and regulating the Asian Monsoon. Nowadays the rainfall is disturbed, even in India. Because of this, there will definitely be much more migration in the future.

At the end of his talk, Mr. Tenzin Norbu asked for more support and protection of the environment: “China is pollutant no. 1. They don’t have the right to destruct the Environment of Tibetans who live there already 8000-9000 years. The most important import from Tibet to India is silence: Tibetans escaping Tibet are afraid to speak when they still have relatives in Tibet. We hope for more support by the European Parliament and Tibet Groups, because saving the Tibetan plateau saves peace and harmony.”


MEP Mr. Thomas Mann ended the very interesting but confrontational and disturbing conference with a message of hope: “We never stop supporting Tibet. You can be sure that we continue our support. The Tibet Intergroup and many MEPs are interested in the Tibet issue and we follow up everything. From the EP we also take action through resolutions. We continue to do so!”


1. text © Dennis Barbion
2. photo’s © Han Vandenabeele
3. Dennis Barbion is a Tibet supporter, buddhist and human rights activist based in Belgium. Currently he is the President of Tibetaanse-Vlaamse Vriendenkring (Tibetan-Flemish Circle of Friends) and Coordinator of Tibetan Social Service Belgium Chapter. For more information about the associations: www.tibetvlaanderen.be (website in Dutch) or www.facebook.com/tibetvlaanderen (Facebook page in English) and www.tibetalsocialservice.org or www.facebook.com/TibetanSocialServiceBelgiumChapter. To contact Dennis Barbion: dennis.barbion@telenet.be.


Tears of Tibet: The impact of Chinese policies on human rights and the environment in Tibet

130410-ALDEADLE-EVENT-IMAGES-Conference-Tears of Tibet (1)

In light of the ongoing self-immolations in Tibet, the number of which has now reached a tragic 111 (20 of them have been 18 years old or younger), we believe that the EU should have a stronger role in trying to solve the growing confrontation. For this reason Alliance of Liberals and Democrats for Europe (ALDE) will organise the conference “Tears of Tibet: the impact of Chinese policies on human rights and the environment in Tibet” and will take a closer look at the role of the European Union. The seminar will be held on Wednesday April 10 at the European Parliament in the Belgian capital of Brussels.

Tensions between the local Tibetans and the Chinese state have increased since the Tibetan uprising against the Chinese rule in 2008. Up to now we have unfortunately not seen any significant signs that the Chinese state is looking to achieve a genuine peace settlement.

The conference aims to review EP action for a peaceful solution and to discuss how to change the approach/strategy in order to help the Tibetan people. We will invite experts on Tibet who have also participated in the conference in previous years.

Because ALDE has organized it for the past two years, we believe that the tradition should continue. From the feedback that we have received from different NGO’s that represent Tibetan interest, this conference has had an enormous effect and upheld hope for a better future for the Tibetan communities.


Draft programme

  • 15:00 – 15:15

Welcoming address and introduction – MEP Kristiina Ojuland

  • 15:15 – 15:30

Ms Kate Saunders, Director of Communications, International Campaign for Tibet. Presentation of ICT’s latest report on self-immolations “Storm in the Grasslands: self-immolations in Tibet and Chinese policy”.

  • 15:30 – 15:45

Ms Katia Buffetrille, Ethnologist and tibetologist, École pratique des hautes études. Focus on self-immolations and freedom of religion from a human rights perspective.

  • 15:45 – 16:00

Mr Roy Strider, Estonian writer, human rights and social justice activist. Focus on the dangers and effects of radicalisation in the Tibetan struggle for independence.

  • 16:00 – 16:15

Mr Tenzin Norbu, Head of Environment Desk, Central Tibetan Administration. Focus on environmental issues.

  • 16:15 – 16:45

EEAS official (tbc)

Q&A – Open discussion

  • 16:45 – 17:00

Concluding remarks and recommendations – MEP Leonidas Donskis

More info on http://www.alde.eu

Europese Unie door het vuur voor Tibet?

Derde EU-conferentie ‘Tibet in Flames’ doet hoop in rook op gaan

28 maart – Lobsang Sherab een 20-jarige monnik uit het Ganden Tenpeling klooster in Ngaba steekt zichzelf in brand. Als negenjarige trad hij toe tot een klein klooster gelegen in de provincie Sichuan. Oktober vorig jaar trok de jonge man naar Kirti om er verder te studeren. Twee dagen na zijn  terugkeer in zijn geboortedorp overgiet hij zich met benzine en steekt het vuur aan de lont. Lobsang sterft ter plaatse.

Dezelfde ochtend blaast ook Jamphel Yeshi zijn laatste adem uit. Voor het oog van honderden landgenoten en media koos hij twee dagen eerder voor een laatste daad van verzet in hartje Delhi. De toon voor het bezoek van de Chinese president Hu Jintao aan India was gezet. Jamphel Yeshi haalde de krantenkoppen, de Tibetaanse wijk  werd afgezet, Hu trok zijn schouders op en de wereld draaide door.

Die woensdag werd in de Europese Unie wel stilgestaan bij het stijgende aantal zelfverbrandingen in Tibet, waarvan de teller toen op 35 levens stond (momenteel is dit aantal gestegen tot 51, nvdr). ALDE of de Alliantie van Liberalen en Democraten voor Europa organiseerde de conferentie ‘Tibet in Flames: the unfolding personal and collective tragedy of the Tibetan people’ in het Europees Parlement. Het seminarie was aan zijn derde proefstuk toe en stond onder leiding van Europarlementariërs Edward McMillan-Scott, vice-president inzake Democratie en Mensenrechten, en Kristiina Ojuland, lid van de Estse Hervormingspartij, als moderators van dienst.

Sir McMillan-Scott stak in het verleden zijn steun voor Tibet en de mensenrechten in China – het meest repressieve regime ter wereld, aldus de vice-president – nooit onder stoelen of banken. In 2009 bezocht hij de Tibetaanse hongerstakers van het Youth Congress voor de Chinese ambassade in Brussel. Vorig jaar kwam hij zijn steun betuigen aan Dr. Lobsang Sangay tijdens diens bezoek aan de EU. Hij bracht al meerdere bezoeken aan China en was de eerste politicus die in 1996 Tibet kon bezoeken na een driejarig verbod: “I followed the unfolding tragedy of the Tibetan people ever since. Sinds de Chinese bezetting verloren al 1,2 miljoen Tibetanen hun leven. In het laatste jaar is de situatie nog tragischer geworden met de zelfverbrandingen van meer dan 30 Tibetanen. Gebeurtenissen uit 2011 die volgens Time Magazine de minste publiciteit kregen, en dat blijft zo anno 2012. De beelden van de 27-jarige Jamphel Yeshi in New Delhi waren schokkend. Hij stierf  deze ochtend. Hopefully his sacrifice was not in vain. Daarom vraag ik een minuut stilte uit respect voor zij die zich opofferden, zij zijn geen slachtoffers.


In het eerste deel van de conferentie ging het panel dieper in op de aard van zelfverbranding en de situatie ter plaatse. Ms Rigzin Genkhang van het Tibetbureau in Brussel vertegenwoordigde de Tibetaanse regering en gaf de aftrap. Ms Genkhang was van mening dat ze net wel het slachtoffer zijn van zes decennia lang Chinees wanbeleid. “Je moet niet ver kijken om de échte oorzaak te zien. Deze jonge mensen zijn geboren en opgegroeid onder de Chinese vlag. Het zijn geen verstotene of terroristen zoals de Chinese overheid beweert. De Tibetaanse regering en Zijne Heiligheid de Dalai Lama betreuren de zelfverbrandingen. Ze hebben verschillende malen opgeroepen om het leven te respecteren en niet over te gaan tot dergelijke extreme acties. Desondanks blijven Tibetanen zichzelf in brand steken. Beijing neemt zijn verantwoordelijkheid niet op zoals het een echte overheid betaamt en duidt de Dalai Lama aan als schuldige. Zijne Heiligheid is deel van de oplossing, niet van het probleem.“ Ms Genkhang onderstreepte de steun van de internationale gemeenschap als uitermate belangrijk voor de Tibetanen en de geweldloze strijd. Tot slot riep ze op voor de aanstelling van een speciale coördinator voor Tibetaanse zaken binnen de EU. Een agendapunt dat al enkele jaren op de tafel ligt maar waar tot op heden weinig gehoor werd aangegeven. Andere panelleden schaarden zich achter deze gedachte.

“Al drie jaar opeenvolgend worden deze seminaries gehouden dankzij de inzet van verschillende EU-parlementariërs. Ik heb de kans gekregen aan alle drie deel te nemen, als spreker of panellid. Daarom zou ik een tussentijdse evaluatie willen maken inzake het verloop en de beoogde doelen: er zijn weinig geboekte resultaten! Aan de ene kant zijn dergelijke initiatieven goed en geven ze de nodige morele steun. Aan de andere kanten lossen zo’n highlevel events weinig verwachtingen in. Sinds 2008 vragen we om een onafhankelijke delegatie naar Tibet te sturen. Vorig jaar werden de fundamenten gelegd voor een dergelijk missie. In Dharamasala hadden de vluchtelingen, Tibetaanse leiders en activisten hoge verwachtingen. Kort daarop werd het bezoek van het EP aan Tibet geannuleerd met als reden: de grote hoogte van het Tibetaans plateau zou gezondheidsproblemen met  zich kunnen meebrengen”, aldus journalist en auteur Roy Strider.

De Estlandse mensenrechtenactivist schreef reeds meerdere boeken over Tibet en is columnist voor ‘Tibet Sun’ en ‘Postmees’, de grootste krant in Estland. Hij woonde een tijdlang in Nepal en reisde uitvoerig door Tibet en India.Ondertussen staken meerdere Tibetaanse monniken, nonnen en burgers zichzelf in brand. Een noodkreet dat niet gehoord wordt. Hoeveel Tibetanen moeten er nog branden vooraleer conferenties overschakelen van woorden naar daden. We hebben het punt bereikt waarbij lobbyen met woorden geen zin meer heeft. We moeten lobbyen met acties. De vraag is niet of de Europese Unie groot of klein is in de wereld maar of ze eigenlijk wel iets kan betekenen. Vandaag moeten we reageren, er is geen tijd meer voor uitstel. Alstublieft, stuur een onderzoekscommissie naar Tibet.” Strider eindigde zijn discours met een passage uit de afscheidsbrief van Jamphel Yeshi.

“My beloved fellow countrymen- inside Tibet and in exile. What I want to convey here is the concern of the six million Tibetans. At a time when we are making our final move toward our goal – if you have money, it is the time to spend it; if you are educated it is the time to produce results; if you have control over your life, I think the day has come to sacrifice your life. The fact that Tibetan people are setting themselves on fire in this 21st century is to let the world know about their suffering, and to tell the world about the denial of basic human rights. If you have any empathy, stand up for the Tibetan people. We demand freedom to practice our religion and culture. We demand freedom to use our language. We demand the same right as other people living elsewhere in the world. People of the world, stand up for Tibet. Tibet belongs to Tibetans. Victory to Tibet!”


Lama Jabb groeide op in het noordoosten van Tibet en werkt als onafhankelijk onderzoeker. Hij studeerde en heeft eveneens les aan de Universiteit van Oxford. Lama Jabb plaatste de zelfverbrandingen in een historische context. Volgens Jabb beschouwen velen de recente golf van opstanden als ongezien in de Tibetaanse geschiedenis maar schept het verzet uit de jaren ’50 en ’60 een duidelijk precedent dat vaak over het hoofd wordt gezien. Verzet tegen China is er immers altijd geweest: “De meeste mensen kennen de grote uprising in Lhasa en de vlucht van de Dalai Lama die daar op volgde. Weinig mensen weten dat voor ’59 de provincies Amdo en Kham massaal in opstand kwamen. De ongeregeldheden bereikten een hoogtepunt na de invoering van zogenaamde democratische hervormingen. Maatregelen die het traditionele sociale systeem bedreigden. Dit zijn dezelfde gebieden waar nu de zelfverbrandingen voorkomen. De geschiedenis herhaalt zich. Vijftig jaar geleden vochten de Tibetanen in naam van de dharma en voor hun welzijn. Vandaag klimmen ze op de barricades voor het behoud van hun taal en identiteit. Het falen van het Chinese bestuur is dan ook de oorzaak van de recente golf zelfverbrandingen.”

Vervolgens ging Dechen Pemba dieper in op het internetgebruik  en bloggedrag in Tibet en China. Ze werd geboren in Groot-Brittannië en verhuisde in 2006 naar Beijing om er Chinees te studeren aan de universiteit. Tijdens haar verblijf reisde ze verschillende malen naar Tibet tot ze in 2008 terugkeerde naar Europa.

Momenteel is Dechen Pemba hoofdredactrice van de website ‘High Peaks Pure Earth’ (www.highpeakspureearth.com) , een site die Tibetaanse en Chinese blogs vertaalt naar het Engels. Ze liet weten dat de zelfverbrandingen niet goed gedocumenteerd werden online, mede door de zware internetcensuur. Enkel Woeser vormt hierop de uitzondering met haar blog ‘Invisible Tibet’. Daar rapporteert ze op dagelijkse basis over de verschillende gevallen van zelfverbranding en maakt daarvoor gebruik van de beschikbare berichtgeving uit zowel mainstream media als sociale netwerken. Haar blog is echter niet toegankelijk binnen China, idem voor Facebook en Twitter.

Toch zijn er volgens Pemba verschillende mogelijkheden om zich uit te drukken, namelijk door poëzie en proza. “Via woordspelingen en allerhande metaforen maken Tibetanen hun mening kenbaar op het net. Dan kan je lezen hoe groot het respect is voor hen die hun leven hebben opgegeven. Dergelijke stemmen ontbreken vaak in het internationale debat: de stemmen in Tibet. Helaas zijn veel blogs een kort leven beschoren. In februari dit jaar waren deze en gelijksoortige websites niet meer toegankelijk en van het net gehaald. Maar het leeft. Wij proberen zoveel mogelijk teksten te vertalen zodanig dat ze een groter publiek bereiken. Een van de gedichten over zelfverbranding heet ‘Mourning’ of ‘Rouwen’, geschreven door Sengdor in oktober vorig jaar.

“The sadness of living is more painful than death
Unbearable sorrow turned you all into glowing red skeletons
The mouth quivers with flames
The hands are pierced with flames
Flames burn in the breast
Rosary beads of fire scatter to the ground
Look at the smoke rising from the monastery’s golden roof
Look at the doors of each monk’s cell
In every moment
After a storm bursts on one grassland
Another storm bursts on the other grassland
Following the direction of the wind
Dark shadows move accordingly”

Professor Françoise Robin trok de lijn verder en focuste op de heropleving van de Tibetaanse taal en de protesten die ermee gepaard gaan. Al jaren doet ze onderzoek in Tibet rond de hedendaagse Tibetaanse literatuur, film en het internet. “De Tibetaanse taal heeft een heel lange geschiedenis en het alfabet kent haar ontstaan in de 7de eeuw. Je mag gerust stellen dat het een van de rijkste literaire schatkamers van de wereld is. Taal is een fundament van hun identiteit en civilisatie. Het Chinese beleid heeft aanleiding gegeven tot  twee grote, taalgerelateerde opstanden.

De eerste periode dateert van 2010 toen leerkrachten en leerlingen in Amdo op straat kwamen tegen de aangekondigde ‘tweetalige’ schoolhervormingen. De geplande hervormingen deelde het Tibetaans een ondergeschikte rol toe ten opzichte van het Mandarijns. De schoolgemeenschappen in Gansu en Qinghai eisten respect voor hun identiteit en wensten in het onderwijs het Tibetaans als hoofdtaal. Honderden mensen kwamen op straat. Eind 2011 en begin dit jaar lieten studenten opnieuw van zich horen. Protesten met 500 tot 1000 demonstranten. Dat zijn grote groepen als je weet dat Tibet slechts 2 inwoners per vierkante kilometer kent. Het algemeen ongenoegen en de onrust zorgden ervoor dat ook nu de ‘taalkaart’ werd gespeeld. In die gebieden heerst een sterk gevoel van zelfbewust zijn.

Maar het zijn niet enkel studenten die demonstreren, ook tal van ‘grassroots’ organisaties zijn actief. Zo wordt er binnen verschillende organisaties geijverd om enkel Tibetaans te spreken onder elkaar. Ook op officieel niveau zijn er initiatieven. De Qinghai Nationalities University zendt vrijwilligers naar Hualong om er de lokale bevolking hun taal terug te geven. De regio is hoofdzakelijk moslimgebied maar de bevolking bestaat voor een derde uit Tibetanen, volledig gesiniseerd in de laatste vijf decennia. Al 2000 studenten namen deel aan het project.”

Er ontstaat volgens Professor Robin een groter burgerlijk bewustzijn onder de bevolking wat zorgt voor een tegenreactie van de overheid: organisaties krijgen het aan de stok met officiële instanties, websites worden gesloten en tal van intellectuelen, dichters en ecologisten worden gearresteerd en verdwijnen.


Daarmee liep de eerste helft van de conferentie op zijn einde. In het tweede deel werd de respons van de EU betreffende de Tibetaanse crisis verder toegelicht door verschillende leden van het Europees Parlement. Kristiina Ojuland leidde het panel in: “Het afgelopen jaar heeft ons parlement via enkele resoluties getracht een sterk signaal te geven omtrent de Tibet kwestie. Toch moet ik toegeven dat de inspanningen langs de kant van de Europese Raad en Commissie niet zo duidelijk en scherp omlijnd zijn. Natuurlijk willen we snel resultaten maar we moeten de capaciteiten van de EU in rekenschap nemen. Het EEAS (European External Action Service, het departement binnen de Commissie dat het crisisbeleid regelt, nvdr.) is nog maar een jaar effectief in werking. We blijven achter de aanstelling van een Tibet-coördinator staan. Ook het idee om een Europese delegatie te sturen, zoals eerder vernoemd, is nog niet volledig dood gebloed. We moeten deze ideeën blijven pushen.”

Eerst kwam de Tibet Intergroup aan bod met Thomas Mann en Eva Lichtenberger, respectievelijk voorzitter en vice-voorzitter. De groepering telt meer dan 100 parlementsleden en zorgt ervoor dat Tibet op de Europese agenda blijft. Vooral Eva Lichtenberger had interessante doch alarmerende commentaren te delen. Naast haar jarenlange participatie in de Intergroup maakt ze eveneens deel uit van de delegatie voor betrekkingen met de Chinese Volksrepubliek. “Dat verbaast sommigen misschien, maar het creëert extra kansen om Tibet aan te kaarten met onze Chinese tegenpartij. Wat ik dan ook doe. Het was in deze hoedanigheid dat ik Tibet bezocht en voor zij die het zich afvragen: we hebben het overleefd! Het is dus absurd om de grote hoogte als excuus te gebruiken. Natuurlijk werd het bezoek in ‘goede’ bannen geleid en China toonde wat ze wenste te tonen. Desondanks waren de problemen niet weg te steken en zichtbaar voor iedereen die het wilde zien.

Een ad hoc delegatie alleen is niet voldoende. Er moeten ook  specialisten inzake mensenrechten aan deel nemen, met kennis van dossiers. De reden waarom we nu de banden aanhalen met de Mensenrechtencommissie, to join forces. Helaas heeft de president van de China-delegatie, hoe zeg ik dit beleefd, weinig oren naar mensenrechten. Dit bevordert de situatie uiteraard niet. De Europese lidstaten kennen een niet geziene angst voor de economische macht van China. De steun voor Tibet binnen Europa staat op een dieptepunt. Er wordt enkel gekeken naar de korte termijn opbrengsten waardoor de Tibetaanse zaak op de achtergrond verdwijnt.

Last but not least was het de beurt aan Dr Gerhard Sabathil, Director for Strategy, Coordination and Analysis. Het panel hoopte dat de aanwezigheid van het EEAS de nodige duidelijkheid zou komen scheppen over de rol van Europa binnen de Sino-Tibetaanse kwestie. De verwachtingen waren dan ook hoog gespannen. “De EU betreurt de situatie in Tibet en het stijgende aantal zelfverbrandingen. We zijn ons bewust van de stijgende repressie en strakke controle in de kloosters. Op een consistente manier brengen we de problematiek ter sprake met de Chinese autoriteiten. Keer op keer kaarten we dit aan, bij elke gelegenheid. Onze bedenkingen worden echter telkens weg gezwaaid. China benadrukt de ontwikkeling en vooruitgang in Tibet en wijst  externe krachten aan als reden van de onrust.

Een speciale coördinator zou geen meerwaarde kunnen betekenen aan de reeds geleverde inspanningen. Dergelijk persoon zou waarschijnlijk geen toegang krijgen tot de regio. Ook de Amerikaanse afgevaardigde is nog nooit toegelaten. We hopen dat de dialoog tussen de gezanten van de Dalai Lama en Beijing terug worden opgestart (het laatste onderhoud dateert van januari 2010, nvdr.). Enkel deze gesprekken kunnen tot een constructieve oplossing leiden. De aanstelling van coördinator is voor ons dus geen streefdoel want we streven naar resultaten. Een afgevaardigde zou China tegen de haren kunnen strijken en het diplomatische proces tegenwerken.”


Uitspraken die de nodige reacties los maakten uit het publiek. Het EEAS bleef herhalen dat een aanstelling niet opportuun is en een meerwaarde zou betekenen aan het Tibet-dossier. Misschien moeten ze het dossier nog eens van naderbij bekijken?

Daags voor de conferentie schreef de Chinese staatskrant Xinhua een scherp artikel waarin de Dalai Lama vergeleken werd met Hitler en de Nazi’s. Beschuldigingen die het lijstje van ‘jakhals’ en ‘wolf in schapenvacht’ vervolledigen. Een reactie op recente uitspraken van de Dalai Lama over migratiestop en het belang van de eigen taal. “The remarks of the Dalai Lama remind us of the cruel Nazis during the Second World War” en “How similar it is to the Holocaust committed by Hitler on the Jews!” sprak de officiële website.

Enige tijd later was de Engelse versie van het artikel niet meer te bezichtigen. Vreemd… Ook de zelfverbrandingen werden de ‘dalai clique’ aangewreven, zoals te lezen staat op chinatibet.people.com, eveneens een officiële staatskrant:

“Now it is clear that the self-immolations are nothing but staged scenes directed by the Dalai Lama group, serving
their separatist motive and agenda. In any sense, self-immolation is violent, brutal and extreme, going against human nature, morality and tenets of Buddhism. Reasonable people won’t endorse such behaviors. However, instead of condemning self-immolations, the Dalai Lama honored these innocent victims as heroes and martyrs, glorifying self-immolation as a non-violent means to seek the so-called justice and freedom.”

Ondanks dergelijke uitspraken en 35 zelfverbrandingen later acht Europa het duidelijk niet nodig om extra maatregelen te treffen en houd ze vast aan haar strategie. Tibet blijft een heet hangijzer binnen de wandelgangen van de Europese Unie. Zo warm dat niemand het durft of wil aanraken. Roy Strider sloeg de nagel op de kop met de vraag ‘of de Europese Unie, groot of klein, überhaupt iets kan betekenen.

Text and photo’s © Han Vandenabeele, march 2012

“Ik ben het resultaat van 50 jaar democratie en geweldloosheid”

De Tibetaanse eerste minister Lobsang Sangay over zijn beleid, China en de Dalai Lama.

Tijdens zijn bezoek aan Europa stond België hoog op de agenda. De eerste minister van de Tibetaanse regering in ballingschap had een afspraak in het Europese Parlement en stond de Tibet Support groepen van de Benelux te woord. Wij waren dan ook present toen Dr. Lobsang Sangay zondag 27 november arriveerde aan het Radisson Blu in Antwerpen. Op de stoep schudden we elkaar vriendschappelijk de hand en trokken naar een vergaderzaal op de eerste verdieping van het hotel. Daar stak hij opgewekt – en zichtbaar uitgerust – van wal.

“Het is de eerste keer in lange tijd dat ik nog eens acht uur geslapen heb. Ik doe in 12 dagen 7 Europese landen aan en dat is best vermoeiend. Ik ben toegekomen in Zwitserland en had een overvolle agenda. Ondanks een gigantisch jetlag moest ik er onmiddellijk invliegen. Er waren verschillende meetings gepland waar er in totaal 400 mensen méér kwamen opdagen dan ingeschreven. Dat gaf me een ongelooflijke energieboost. Daarna bezocht ik Berlijn, Oslo, Kopenhagen en Parijs. Overal heb ik met politici, activisten en Tibetanen gepraat en ook de belangstelling van de media zat goed. Maar België en de conferentie in het Europese parlement krijgen de main focus. Ik moet er spreken op de Tibet Intergroup Conference on Genuine Autonomy. Vandaag is trouwens de 106de dag sinds mijn inauguratie en dus valt de conferentie op de 108ste dag, een gunstig getal.”

–          Als boeddhist hecht u waarschijnlijk veel waarde aan de numeriek?

“Wel, ik stond erop dat de inzegeningsceremonie als Kalon Tripa van start ging op 8 augustus om 9 uur, 9 minuten en 9 seconden. Dit naar analogie met het startsein van de Olympische Spelen in Beijing drie jaar eerder. Daarmee wou ik een symbolische statement maken want ook de Chinezen hechten veel belang aan getallen. Op die dag vieren we trouwens ook de verjaardag van Guru Rinpoche, de Indische yogi die het boeddhisme over Tibet verspreidde. Met cijfers kan je ver gaan. Daarnaast kunnen, vanuit een Tibetaans standpunt, nog andere zaken gunstig zijn. Zo getuigde ik enkele weken geleden voor de Mensenrechtenraad in het Amerikaanse congres op dezelfde plaats waar de Dalai Lama zijn Vijfpunten-plan voorstelde. Dinsdag ben ik in het Europese parlement aanwezig waar hij het Straatsburg-voorstel bekend maakte. Ik beschouw dit als auspicious.”

Kandidaat van de verandering

–          Hoe staat u tegenover het politieke pensioen van de Dalai Lama, veel Tibetanen wensten dat hij zijn positie behield?

“Het was de wens van Zijne Heiligheid om de macht over te dragen maar langs alle kanten werd gevraagd en zelfs gesmeekt om aan te blijven. Ook tijdens de tweede Special Meeting in Dharamsala werd hierover een petitie gehouden. Toch weigerde de Dalai Lama en zei dat als hij een constitutionele monarchie moest leiden zoals in Groot-Brittannië, men hem dan eerst een koningin moest geven (lacht). We moeten zijn wens respecteren maar hij blijft onze grootste spirituele en morele leider. Dat staat buiten kijf. Toen Zijne Heiligheid jong was droeg de regent de politieke macht aan hem over. Vandaag volg ik hem op als democratisch verkozen leider. Dit was zijn ultieme doel. Die beslissing is er natuurlijk niet van vandaag op morgen gekomen. Tijdens de voorronde werd duidelijk dat ik het vertrouwen van heel wat Tibetanen genoot. Voor de Dalai Lama was dit een indicatie dat het geschikte moment was aangebroken.”

–          De media spreekt van een nieuw hoofdstuk binnen de hedendaagse Tibetaanse geschiedenis?

“Je mag het juist niet zien als een nieuw hoofdstuk. Dit is het gevolg van een natuurlijke evolutie en een voortzetting van de politieke autoriteit van Tibet. Het was de vijfde Dalai Lama die in 1642 voor het eerst de religieuze en wereldlijke leiding van Tibet combineerde. Dit systeem werd in stand gehouden tot de huidige, 14de Dalai Lama. It was his long cherished goal om de macht door te geven aan een democratisch verkozen leider. Daardoor valt de politieke legitimiteit nu op de schouders van de eerste minister. Net zoals het machtscentrum is verplaatst van Lhasa naar Dharamsala. Het is gewoon een natuurlijke continuïteit. Ook al portretteert de Chinese media mij als een terrorist en noemt de Chinese overheid mijn aanstelling illegaal. Ik ben spiritueel gezegend door Zijne Heiligheid en ben rechtsgeldig verkozen door de Tibetaanse bevolking. Mijn aanstelling krijgt ook internationale erkenning, wat nog eens ondersteund zal worden door EU-parlementariërs op de conferentie. Ik mag mezelf daarom de wettige en democratische verkozen politieke leider van de Tibetanen noemen. Sinds zijn aankomst in Dharamsala in 1959 was het de droom van de Dalai Lama om een seculiere, democratische maatschappij te vormen. Dat gebeurde systematisch: jaar na jaar en decennia na decennia.“

–          Drie seculiere kandidaten streden voor de post van Kalon Tripa, je mag spreken van een mentaliteitsveranderingen binnen de gemeenschap?

“Ik was de change kandidaat en de mensen stemden voor verandering. Het is de stem van de politieke meerderheid, niet de stem voor de juiste of verkeerde eerste minister. Op het vlak van administratie kan je spreken van een complete scheiding van Kerk en Staat maar de verkiezingscampagne verliep volgens boeddhistische principes. Na een debat in Dharamsala deelden mijn tegenspeler Tenzin Tethong en mezelf een 12 uur durende taxirit naar Delhi. Toen we daar aankwamen – en dat kan misschien een les zijn voor de leden van het EU-parlement – waren er slechts twee kamers vrij in het hotel. Een voor de organisatoren van het debat en de andere kamer voor ons twee. Doorheen de campagne belden en mailden we elkaar frequent en deelden campagnetips. Voor, tijdens en na de verkiezingen zijn we vrienden gebleven. Dat is misschien de praktische invulling van de Dalai Lama zijn visie rond boeddhistische democratie. Tijdens de campagne heb ik vele gemeenschappen bezocht verspreid over Azië, Amerika en Europa. Het was geen gemakkelijke opdracht om het kiezerspubliek te bereiken want Tibetanen leven wereldwijd verspreid over dertig landen. Aan de andere kant moesten bijvoorbeeld de nomaden uit Lhadak vele uren door een sneeuwstorm lopen om, hopelijk op mij, te stemmen. De inspanningen waren wederzijds. Tibetanen van Australië tot Alaska, van Dharamsla tot Brussel over Washington DC namen deel aan de verkiezingen. We mogen dus met trost verkondigen dat het verkiezingsproces goed verlopen is.”

–          Wat zijn de aandachtspunten van de huidige regering?

“Op korte termijn wordt onderwijs onze hoogste prioriteit. We moeten er naar streven om binnen de tien jaar 10.000 professioneel opgeleide Tibetanen te tellen onder de bevolking in ballingschap (er wonen 150.000 Tibetanen buiten Tibet, nvdr). In Tibet zelf moeten we ijveren voor 100.000 hoger opgeleiden. Maar ons uiteindelijke doel is het werk en de erfenis van de Dalai Lama verderzetten. In bepaald opzicht leidde ik een goed en comfortabel leven in de VS waar ik 16 jaar verbonden was met de universiteit van Harvard. Er werd me vaak gevraagd waarom ik dat leven wou opgeven om terug te verhuizen naar India. Wel, het antwoord is simpel: als Tibetaan moeten we eigenaarschap nemen van onze beweging en strijd. Maar ik ben niet de enigste. Ook minister Dicki Choyang van het departement Informatie heeft een goede carrière in de PR opgegeven om mijn regering te vervoegen. We hebben altijd succesvolle Tibetanen gehad die terugkeren naar Dharamsala om onze strijd kracht bij te zetten. Als wens en visie van de Dalai Lama en als hoop voor de mensen in Tibet is het onze plicht. Naast onderwijs vormen ook gezondheid en economie belangrijke concentratiepunten.”

Geweldloosheid en zelfverbranding

–          De laatste gesprekken met China dateren van januari 2010, wat zijn de vooruitzichten inzake de Sino-Tibetaanse dialoog?

“We hebben de laatste 50 jaar geïnvesteerd in democratie en geweldloosheid en ik ben daar het resultaat van. Als je dergelijke principes vertegenwoordigt kan een oplossing er alleen komen via dialoog. Daarom is Middle Way de te volgen weg en streven we naar betekenisvolle autonomie binnen het kader van de Chinese grondwet. De Tibetaanse zaak komt vaak op de tweede plaats maar Tibetanen blijven strijden met of zonder de steun van de internationale gemeenschap. Door ons te negeren zenden wereldleiders een verkeerd signaal uit: met democratie en geweldloosheid boek je geen resultaten. Andere vrijheidsbewegingen en autoritaire regimes trekken daar ook hun conclusies uit, wat alleen tot meer geweld kan leiden. Wij zijn de laatste twee jaar vragende partij geweest om de dialoog met China terug op te starten. Helaas heeft Beijing daar tot op heden geen gevolg aan gegeven. Misschien zal daar volgend jaar verandering in komen wanneer China nieuwe leiders zal aanduiden.”

–          Hoewel Middle Way het officiële beleid bepaald zijn er ook (veelal jonge)Tibetanen die eerder voor Rangzen of onafhankelijkheid en gewelddadige strijd zouden opteren.

“In de jaren ’50 was mijn vader een monnik toen hij zich aansloot bij het verzet, Chushi Gangdruk. Toen ik studeerde aan de universiteit van Delhi was ik een van de leiders van het Tibetan Youth Congress (een organisatie die streeft voor de onafhankelijkheid van Tibet, nvdr). Ik heb dus zelf een bepaalde evolutie doorgaan. Nu sta ik voor autonomie maar heb begrip voor Rangzen. Iedereen kent wel iemand in zijn familie die te lijden heeft of had onder het Chinese beleid. Mijn nonkel is neergeschoten door de Chinezen – point blank. Daarop moest mijn tante, die zwanger was, elke week door het dorp paraderen en werd ze tot schande gemaakt. Uiteindelijk pleegde ze zelfmoord door in een rivier te springen. Dergelijke tragische verhalen zijn schering en inslag. Toch moeten we vasthouden aan geweldloosheid. Dit heeft ook een praktische kant: er zijn 6 miljoen Tibetanen tegenover 1.3 miljard Han-Chinezen. Hoewel we non-violence hoog in het vaandel dragen, betekent dit niet dat we de Chinezen moeten aanvaarden en tolereren. Dat is onze kracht. Doorheen de jaren heb ik vele Chinezen ontmoet en ik kan je verzekeren dat het niet altijd gemakkelijk was om met hen te communiceren. Maar dialoog blijft de te volgen weg. Ik begrijp hun frustraties en we hebben een democratisch systeem dat vrijheid van meningsuiting onderschrijft. Er moeten verschillende stromingen en opinies zijn binnen de gemeenschap. Dat is gezond voor een democratie. Eenmaal die visies tot een scheuring leiden dan wordt het wel problematisch.”


–          De Tibetaanse strijd mag dan geweldloos zijn, toch ondernemen verschillende Tibetanen de laatste maanden extreme maatregelen.

“Tibetanen in Tibet hebben altijd duidelijke signalen geven dat ze in een hulpeloze situatie zitten. Sedert 2008 gebeurt dit heel frequent en er braken toen protesten over het hele plateau uit. Tibetanen leven onder een officieuze staat van beleg en vooral de kloosters hebben het zwaar te verduren. Kijk maar naar het Kirti-klooster waar de geloofsgemeenschap verminderd is van tweeduizend naar zeshonderd monniken. De rest is verdreven, gearresteerd of verdwenen. De monniken worden zwaar onderdrukt door het Chinese regime wat leidt tot wanhoopsdaden zoals zelfverbranding. Sinds maart zijn er al 11 gevallen van zelfverbranding geweest. Zes daarvan zijn gestorven, van de anderen weten we niets. Waarom kiest iemand om te sterven? Als je een keuze hebt, wil je leven. Hoe ver moeten die mensen dan niet gedreven worden om over te gaan tot dergelijke wanhoopsdaden. Jezelf in brand steken is gruwelijk en extreem pijnlijk. Zijne Heiligheid en de CTA ontmoedigen dan ook elk protest in Tibet omdat we de gevolgen kennen.”

–          Hoe kan je zoiets tegenhouden?

“Ik heb een Tibetaan gesproken die in Nepal zichzelf in brand had gestoken en het overleefde. Hij vertelde me dat bij een eerste poging zijn vriend – aan wie hij had toevertrouwd – hem had tegengehouden. Een maand later slaagde hij er wel in. Deze mensen handelen individueel en voelen zich extreem eenzaam en wanhopig. Dat is ook de reden waarom het even duurt vooraleer we weten wie ze zijn en hebben we niet altijd een foto van hen. Ik probeer met mijn trips naar de VS en de EU een signaal van hoop te sturen naar de mensen in Tibet. Alle teksten en resoluties worden vertaald en Tibet terug binnen gesmokkeld. Misschien heeft het toch een beetje effect want er zijn al een tijdje geen zelfmoordacties geweest (Helaas stak enkele dagen later een monnik zichzelf in brand in de Tibetaans Autonome Regio, de 12de sinds maart 2011, nvdr).“

Twee maten, twee gewichten

–          Kan de Chinese grondwet een middel zijn om de strijd te winnen?

“De Tsjechische schrijver en politicus Vaclav Havel sprak over de power of the powerless en rechtspraak in een belangrijk middel om voor je rechten op te komen. China beweert een rechtstaat te zijn en wij willen betekenisvolle autonomie. Dit staat beschreven in de Chinese grondwet van 1982 en het Minderheidsbeleid van 1984. China beschouwt Tibet als een interne kwestie waar niemand tussenbeide moet komen. Toch komt Zhu Wei Qun, de officiële spokesperson van Tibet, in december naar de EU om zijn kant van het verhaal te doen. Tibet is geen intern probleem van China en ook geen territoriale, grondwettelijke of institutionele uitdaging. Er is enkel een gebrek aan politieke wil om de kwestie op te lossen. De Chinese grondwet onderschrijft het recht op speciale administratieve regio’s. Kijk naar Hong Kong of Macau waar het principe van ‘een land, twee systemen’ heerst. Beijing wil ook Taipei meer autonomie schenken, al denkt Taiwan daar anders over (de Volksrepubliek beschouwd het Oost-Aziatische eiland als een afvallige provincie maar in realiteit is Taiwan onafhankelijk, nvdr). Waarom zij wel en wij niet? Simpel, Beijing beschouwd de inwoners van die gebieden als Chinees. Mocht Tibet echte autonomie krijgen zou dit nochtans een mooie les zijn in politieke diversiteit en een meer gematigd China met zich meebrengen, een win-winsituatie voor beide partijen.“

–          Wat zal er gebeuren als de Dalai Lama sterft en een opvolger gekozen moet worden?

“Volgens de Dalai Lama zijn er twee mogelijkheden inzake zijn opvolging: reïncarnatie of emanation, waarbij hij gedurende zijn leven nog een opvolger aanduidt. Uiteraard zal China zijn eigen kandidaat naar voor schuiven. De Panchen Lama is daar het bewijs van. De Chinese panchen lama zit echter meer in Beijing dan in Lhasa en spendeert meer tijd op politieke meetings dan met het lezen van boeddhistische teksten. De Tibetanen weten wie het meest credibiliteit heeft. De Chinese Communistische Partij mag dan atheïstisch zijn, toch heeft ze blijkbaar een enorme interesse in reïncarnatie. Misschien moeten ze dan maar eens beginnen met de reïncarnatie van Mao en andere revolutionaire leiders te zoeken. De Dalai Lama liet weten dat hij een beslissing gaat nemen wanneer hij de leeftijd van 90 jaar zal bereiken. Hij is daar zeer specifiek in hoewel niemand weet hoelang hij zal leven. Zijne Heiligheid is altijd tien stappen voor op de rest en wij weten natuurlijk dat hij een lang leven zal leiden en 113 jaar zal worden. (lacht)”

–          Tot slot, in uw artikel ‘China in Tibet: Forty years of Liberation or Occupation’ (Harvard Asia Quarlley 1999) was u van mening dat het mogelijk was om de vriendschappelijke relaties tussen China en Tibet te herstellen. Deelt u, na meer dan een decennia, nog steeds die mening?

“Als er een keuze is moet het volgens mij mogelijk zijn om de goede relaties ten tijde van de Tang- en Yarlungdynastie te doen heropleven. De hardline politiek van de communistische partij verhindert dit jammer genoeg. Op het niveau van de gewone bevolking kunnen we dit zeker bereiken, maar na 60 jaar bezetting moeten we natuurlijk realistisch blijven. Daarom hebben we jullie steun nu meer dan ooit nodig. Ik wil jullie dan ook vragen om goed met ons te communiceren en ons op de hoogte te brengen van jullie activiteiten.”

–          Hartelijk dank voor dit gesprek.

Text and photo’s © Han Vandenabeele, november 2011

Lobsang Sangay, de politiek opvolger van de Dalai Lama te gast in ons land.

Op 8 augustus legde Dr. Lobsang Sangay de eed af als Kalon Tripa of eerste minister van de Tibetaanse regering in ballingschap. Op deze historische dag droeg de Dalai Lama officieel de politieke macht over aan zijn democratisch verkozen opvolger. Een unieke en opvallende gebeurtenis in de hedendaagse ges
chiedenis van Tibet. In tegenstelling tot zijn voorganger is Lobsang Sangay geen geestelijke maar een academicus en is daarmee de eerste Tibetaan die meer politieke macht heeft dan de spirituele leider. Op 21 november ving Dr. Sangay zijn 12-daagse Europese tournee aan waar hij na een bezoek aan oa. Zwitserland, Frankrijk en Duitsland ook België aandeed.

Het was de tweede maal dat hij Antwerpen bezocht: “Ik ben hier al eens geweest, tijdens de verkiezingscampagne vorig jaar. Toen kon ik geen tijd vrijmaken voor jullie, ik was hier voor de Tibetanen. Deze maal is het uitermate belangrijk dat we kunnen samenzitten. Ik wil jullie dan ook van harte bedanken om hier aanwezig te zijn.” Kalon Tripa Lobsang Sangay is een man die zijn prioriteiten weet liggen maar bescheiden en nuchter blijft: “Toen ik de officiële brief van het ontslag van de Dalai Lama las, moest ik toch even schrikken. De positie van Kalon Tripa kreeg er een enorme verantwoordelijkheid bij. I thought I was going to be under the guidance of His Holiness, was I wrong (lacht).

Hoewel het politieke pensioen van de Dalai Lama geen complete verrassing was, ging er een schok doorheen de Tibetaanse gemeenschap. Meermaals werd de Dalai Lama gevraagd om op zijn beslissing terug te komen, maar tevergeefs. Op 10 maart maakte hij het nieuws wereldkundig en duidde daarmee de eerste minister van de Tibetaanse overheid in ballingschap of de Central Tibetan Administration (CTA) aan als zijn opvolger.

Als jongste en minst ervaren kandidaat behaalde Lobsang Sangay tijdens de voorbereidende verkiezingen – in november 2010 – al een mooie voorsprong tegenover zijn medestanders. Om vervolgens in april het jaar erop officieel verkozen te worden met 55% van de ongeveer vijftigduizend Tibetaanse stemmen. “Toen ik me kandidaat wilde stellen vroeg ik de mening van mijn vrienden. Zij gaven me geen echt hoopvolle raad (lacht). Gezien mijn bekende en gerespecteerde tegenkandidaten kon ik maar beter zorgen voor een stijlvolle exit-strategie. En behalve enkele stemmen van vrienden moest ik niet te veel verwachten. These were thus my trusted friends.

De 43-jarige advocaat werd geboren in India nadat zijn ouders gevlucht waren uit Tibet. Na zijn middelbare school tussen de theeplantages in Darjeerling studeerde hij Engelse Literatuur en Recht aan de universiteit van Delhi. Harvard selecteerde hem vervolgens om met een studiebeurs verder te studeren in de Verenigde Staten. Met een thesis over boeddhisme en mensenrechten behaalde hij zijn master aan de befaamde Amerikaanse universiteit. Zijn doctoraat in 2004 maakte hem de eerste Tibetaan die het zo ver schopte op academisch vlak. Doorheen zijn studies specialiseerde hij zich in de relatie tu
ssen China en Tibet. Zijn ijver en toewijding leverde hem geen windeieren op en hij werd onderzoeker bij de International Commission of Jurist in Genève. Hij organiseerde verschillende conferenties tussen Tibetaanse, Chinese en Westerse geleerden over hedendaags Tibet en publiceerde oa. in Time, Wall Street Journal en Washington Post. In 2007 werd hij door de Asia Society verkozen als een van de beloftevolle jonge leiders van Azië.

Text and photo’s © Han Vandenabeele, november 2011